بنابر اين مى توان گفت: آيه ناظر به همان استدلال حكيمان است كه از طريق لزوم وجود قانون در اجتماع بر بعثت پيامبران استدلال نموده اند و مقصود از رفع اختلاف، رفع اختلاف در شئون مختلف زندگى اجتماعى است كه جز با سر پنجه قانون عادلانه و اجراى آن حل نمى شود.

ودر آيات ديگر نيز اين حقيقت به گونه اى يادآورى شده است چنان كه مى فرمايد:

(لِيُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِى يَخْتَلِفُونَ فيهِ...) .[١]

«تا درباره آنچه كه اختلاف نظر دارند به روشنگرى بپردازد».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(...ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الكِتابَ إِلاّ لِتُبَيِّنَ لَهُمُ الّذِى اخْتَلَفُوا فيهِ...) .[٢]

«قرآن را بر تو نازل نكرديم مگر اين كه آنچه را كه در باره آن اختلاف كرده اند، بيان نمايى».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَلَمّا جاءَعيسى بِالبَيِّناتِ قالَ قَدْجِئْتُكُمْ بِالحِكْمَةِ وَلأُبَيِّنَ لَكُمْ بعْضَ الَّذِى تَخْتَلِفُونَ فِيهِ فَاتَّقُوا اللّهَ وَأَطِيعُون)[٣].

«آنگاه كه عيسى با بينات آمد گفت: من با حكمت به سوى شما آمدم، تا برخى از آنچه را شما در آن اختلاف داريد، بيان كنم پس تقوا پيشه كنيد و از دستوراتم اطاعت كنيد».

[١] نحل/٣٩.
[٢] نحل/٦٤.
[٣] زخرف/٦٣.