٦. مشيت الهى بر آن تعلق گرفته است كه افرادى كه خود را در مسير هدايت الهى قرار داده اند با هدايت مجدد به راه حق برساند، ولى آنان كه گام در چنين مسير ننهاده و آمادگى دريافت اين هدايت را در خود نشان نداده اند، قهراً بر ضلالت خود باقى مانده و خداوند آنان را گمراه مى سازد، يعنى از هدايت دوم بهره مند نمى سازد چنان كه مى فرمايد:

( فَهَدَى اللّهُ الَّذِينَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ مِنَ الحَقِّ بِإِذْنِهِ وَ اللّهُ يَهْدِى مَنْ يَشاءُ إِلى صِراط مُسْتَقيم).

مقصود از هدايت در جمله (فَهَدى اللّهُ) همان هدايت دوم است كه نخستين آن، آمادگى براى پيروى از حق است، همچنان كه مقصود از جمله (يَهْدِى مَنْ يَشاءُ)همين هدايت دوم است گويى، هدايتى، هدايت ديگرى را دنبال مى آورد و مقصود از «اختلاف» در جمله (لِمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ مِنَ الحَقِّ) ممكن است اختلاف نخستين باشد كه، پس از وحدت كلمه رخ داد و در نتيجه مؤمنان به كتاب، به حالت نخست برگشته و همفكر و همنظر شدند در حاليكه كافران اختلاف نخست را دامن زدند.

و ممكن است هر دو اختلاف را شامل گردد زيرا در هر دو اختلاف، تنها آنان مشمول هدايت گرديدند كه به حق ايمان آورده و تسليم دستورات

[١] بقره/١٤٦.