الف. آياتى كه به صورت كلى يادآور مى شوند كه اعمال بد و زشت انسان در اين جهان پيامدهاى ناگوارى دارد، و هر نوع ناگوارى كه در اين جهان به انسان مى رسد نتيجه عمل او است.

ب. آياتى كه بيانگر نزول عذاب الهى نسبت به گروهى است كه با پيامبران خود از در مخالفت وارد شده و رسالت آنان را تكذيب نمودند. اينك آيات عمومى در اين قسمت:

١.انذار از طريق نقمت هاى دنيوى به صورت كلى

آيات وارد در اين مورد فزون تر از آن است كه در اينجا منعكس شود و از باب نمونه برخى را يادآور مى شويم:

الف. (وَما أَصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَة فَبِما كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثير) [١].

«هر نوع ناگوارى كه به شما مى رسد نتيجه كارهايى است كه انجام داده ايد و او از بسيارى از كارهاى ناروا مى گذرد».

ب. (وَاتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خاصَّةً وَاعْلَمُوا انَّ اللّهَ شَديدُ العِقابِ)[٢].

«از عذابى كه تنها دامنگير ستمگران نمى شود بپرهيزيد، و بدانيد كه عذاب خدا شديد است».

[١] شورى/٣٠.
[٢] انفال/٢٥.