منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٩٠

در برنامه هاى پيامبران بشارت و انذار، بيم و اميد، به موازات يكديگر پيشرفته و پيامبران خدا چنين معرفى شده اند:

(...فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ...)[١].

«خدا پيامبرانى برانگيخت كه مژده آور و بيم دهنده بودند».

و باز مى فرمايد:

(رُسُلاً مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ لِئَلاّ يَكُونَ لِلنّاسِ عَلَى اللّهِ حُجَّةٌ ...) [٢].

«پيامبرانى بر انگيخت مژده بخش و بيم دهنده تا مردم بر خدا حجتى نداشته باشند.(تا حجّت بر مردم، تمام گردد».

و به همين مضمون است آيه هاى (٤٨) انعام و (٥٦) كهف.

در اين آيات اميد و بيم به صورت كلّى مطرح شده اند ولى در آيات ديگر، كليات، حالت جزئى به خود گرفته، و مى توان فهرست اين نويدها و بيم هاى جزئى را چنين بيان كرد:

١. بشارت به نعمت هاى دنيوى.

٢. بيم از نقمت هاى دنيوى.

٣. بشارت به نعمت هاى اخروى.

٤. بيم دادن از عذاب هاى اخروى.

مجموع بشارت و انذار رسولان الهى بر اين چهار محور دور مى زد. اكنون به آياتى كه پيرامون هر چهار موضوع وارد شده است اشاره مى كنيم:

١. بشارت به نعمت هاى دنيوى

از نظر قرآن،ايمان به خدا و تقوا در جهان آفرينش مؤثر مى باشند،