منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٨٧

١١.«اى مردم! مبادا عداوت با من موجب آن شود كه آنچه به قوم نوح وقوم هود و قوم صالح رسيد دامنگير شما شود، و قوم لوط از شما دور نيستند».

١٢.«اين دو حجت از جانب پروردگار تو براى فرعون و اطرافيان اوست».

١٣.«و هيچ امتى نيست جز اينكه در ميان شان هشدار دهنده اى بوده است».

١٤. «هيچ قريه اى را هلاك نكرديم مگر اينكه هشدار دهندگانى فرستاديم».

١٥.«تو فقط بيم دهنده اى».

١٦.«بگو علم فقط از جانب خدا است،و من تنها بيم دهنده ام».

١٧.«نوح را به سوى قومش فرستاديم (و او به آنان گفت) من براى شما بيم دهنده اى آشكارم».

١٨.«لازم است بر من كه درباره خدا جز سخن حق نگويم. من از جانب پروردگار شما دليل روشنگرى آورده ام، بنى اسرائيل را آزاد كن و همراه من بفرست».

١٩.«اگر تو را تكذيب كنند، كسانى را كه پيش از تو بودند نيز تكذيب كرده اند و فرستادگان ما به سوى آنان با دلايل روشنى بخش آمده اند».

٢٠.«گفت اى مردم! چه مى گوييد اگر من دليلى از پروردگار خود بياورم و او به من از جانب خود رحمت داده باشد؟».

٢١.«ما رسولان خود را با دلايل روشن فرستاديم و به همراه آنان كتاب و ميزان نازل كرديم».

٢٢.«هنگامى كه شب بر او تاريك شد، ستاره را مشاهده كرد و گفت:اين پروردگار من است. و چون غروب كرد گفت: غروب كنندگان را دوست ندارم».