منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٧٣

مطلب، نمونه هايى را يادآور مى شويم. درمورد پيامبران مى فرمايد:

(وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا لِعِبادِنا الْمُرْسَلِينَ *إِنَّهُمْ لَهُمُ المَنْصُورُونَ* وَإِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الغالِبُونَ) [١].

«مشيت ما بر حمايت فرستادگانمان تعلق گرفته است، آنان يارى شدگانند، و سپاه ما غالب و پيروز است».

و در باره ساحران از زبان موسى چنين نقل مى كند:

(...ما جِئْتُمْ بِهِِ السِّحْرُ إِنَّ اللّهَ سَيُبْطِلُهُ إِنَّ اللّهَ لا يُصْلِحُ عَمَلَ المُفْسِدينَ)[٢]

«كارى كه شما انجام داديد سحر است و خدا آن را باطل مى سازد و خداوند عمل مفسدان را اصلاح نمى كند».

با توجه به اين دو جمله:

١.(لَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنا ...).

٢.( إِنَّ اللّهَ سَيُبْطِلُهُ...) .

به خوبى رمز پيروزى پيامبران بر ساحران روشن مى گردد زيرا پيامبران پيوسته مورد عنايت خاص خدا بوده و از اراده قاهر و غالب او كمك مى گيرند، و از طرف ديگر، ساحران مشمول سنت ديگر خداوند هستند و آن اين كه كار آنها باطل و بى اثر گردد.

بنابر اين هم برترى نفس و اراده پيامبران بر ساحران وهم مشيت حكيمانه الهى در مورد غلبه هميشگى رسولان وشكست ساحران، رمز موفقيت گروه نخست وشكست گروه دوم مى باشد.