اين نظريه بدون ارائه دليل مطرح شده است و گروهك بهايى كه مدعى نبوت حسينعلى مازندرانى هستند و او را بهاء اللّه مى خوانند مى گويند: نبوت به معنى مشاهده در رؤيا ختم شده ولى باب رسالت به معنى مشاهده در بيدارى هنوز مفتوح است و با اين بيان خاتميت پيامبر اسلام را توجيه كرده اند.

سؤال ما در مورد اين سخن آن است كه مقصود اين قائل چيست؟

اگر مقصود اين است كه واقعيت نبوت با وحى در عالم رؤيا تحقق مى پذيرد و واقعيت رسالت با مشاهده فرشته وحى در بيدارى انجام مى گردد، درباره آن يادآور مى شويم كه كوچك ترين دليلى بر اين مطلب نيست، زيرا نبى به فرد مطلع از غيب مى گويند، خواه اين غيب از طريق رؤيا بر او كشف شود، يا با القا در روح و قلب، يا با شنيدن سخن از كوه و درخت يا از طريق مكالمه فرشته، و هرگز دليلى در دست نيست كه سبب و راه آن منحصر به رؤيا باشد. و همچنين رسول به معنى صاحب رسالت است، خواه اين رسالت در رؤيا فرض و لازم گردد، يا در بيدارى.

و اگر مقصود اين است كه هر كجا خدا پيامبر را با كلمه «يا أيّها النبى» خطاب كرده است مقصود، جنبه وحى در رؤيا است، اين احتمال نيز فاقد دليل است، زيرا در موارد فراوانى به پيامبر «يا أيّها النبى» گفته شده و هرگز يك چنين التزام در خطاب نبوده است، تا چه رسد كه خطاب «يا أيّها الرسول» مقيد به رؤيت فرشته ومذاكره با او باشد.

گذشته از اين نزول وحى بر پيامبر در رؤيا بسيار كم و نادر بوده است و فقط قرآن دو مورد را يادآور مى شود، يكى مسئله صلح حديبيه است كه در آن پيامبر در رؤيا ديد كه خود با مسلمانان وارد مسجد الحرام شده است. و ديگرى مربوط به شجره ملعونه است كه تفصيل آن را مفسران در تفاسير خود آورده اند.