منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٠٩

١٩.«من رسالت هاى پروردگار خود را ابلاغ مى كنم و خيرخواه شما هستم».

٢٠.«بگو علم نزد خدا است، و آنچه را كه براى بيان آن مبعوث شده ام ابلاغ مى كنم».

٢١.«اى بنى اسرائيل، من پيام رسان خدا به سوى شما و تصديق كننده توراتى كه پيش از من فرستاده شده است مى باشم».

٢٢.«آنگاه كه مرگ يكى از شما فرا رسد فرستادگان ما جان او را مى گيرند».

٢٣.«وقتى فرستاده پادشاه، در زندان پيش يوسف آمد، يوسف به او گفت به نزد صاحب خود برگرد و داستان زنانى را كه دستان خود را بريدند بررسى كن».

٢٤.«در قرآن اسماعيل را ياد كن، او به وعده خود عمل مى كرد و رسول و نبى بود».

بررسى و تفسير آيات

قرآن كريم پيامبران الهى را غالباً با دو واژه «نبى» و «رسول» معرفى مى كند در برخى از آيات تنها واژه «نبى» و در برخى ديگر، فقط واژه رسول و احياناً هر دو واژه را به كار مى برد و از ظاهر برخى از اين آيات چنين استفاده مى شود كه اين دو واژه با يكديگر متفاوت مى باشند چنان كه مى فرمايد:

(وَما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُول وَلا نَبِىّ إِلاّ إِذا تَمنّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فى أُمْنِيَّتِهِ...).[١]

«قبل از تو هيچ رسول و نبى را نفرستاديم مگر اين كه هر وقت (براى پيشبرد مقاصد خود) آرزويى نمود، شيطان در آن آرزو مداخله و خدعه كرد».