منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٥

ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلاّساعَةً مِنْ نَهار بَلاغٌ فَهَلْ يُهْلَكُ إِلاّ الْقَومُ الْفاسِقُونَ) [١].

«صبر كن همچنان كه اولو العزم از رسولان استقامت ورزيدند، و براى كافران عجله مكن، گويا آنگاه كه روز ميعاد را مى بينند; گمان مى كنند كه بخشى از روز (در قبر) درنگ كرده اند، قرآن پيامى است، و جز گروه فاسق كسى هلاك نمى شود».

در اين آيه خدا به پيامبر خود امر مى كند كه بسان رسولان اولو العزم در برابر دشمن بايستد و استقامت ورزد. اكنون لازم است به توضيح معنى «عزم» از نظر لغت و قرآن بپردازيم:

عزم در لغت و قرآن

عزم در لغت يك معنى بيش ندارد و آن قطع و بريدن است و اگر هم به تصميم جدى عزم مى گويند به خاطر اين است كه: تصميم، حيرت و شك را قطع كرده و نابود مى سازد و اين معنى از فرهنگ هاى معروف لغت عرب استفاده مى شود.[٢]

و عزم در قرآن نيز در همان تصميم قطعى وجدى كه در لغت عرب به آن «عقد القلب» مى گويند به كار رفته است و آيات قرآن بر اين مطلب گواهى مى دهند:

١. (...فَإِذا عَزَمَ الأَمْرُ ...) [٣].

«هر موقع تصميم، قطعى شد».

٢. (...فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللّهِ...)[٤].

«هرگاه تصميم گرفتى بر خدا توكل كن».