٣. (شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدّينِ ما وَصّى بِهِ نُوحاً وَالَّذِى أَوْحَيْنا إِلَيْكَ وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهيمَ وَمُوسى وَعِيسى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَ لا تَتَفَرَّقُوا...).[١]

«تشريع كرد براى شما از دين آنچه را كه به نوح سفارش كرد و آنچه را كه به تو وحى نمود وآنچه را كه به ابراهيم و موسى و عيسى سفارش كرده ايم.(و آن اين است ) كه دين را به پا داريد و در آن گروه گروه نشويد».

درست است كه در اين آيه سخن از اصل مشترك ميان پنج پيامبر به ميان آمده است، ولى اين اصل، مخصوص آيين اين پنج پيامبر نيست بلكه امّت هاى تمام پيامبران بايد اين اصل را حفظ كنند ولى از اين كه اين پنج پيامبر را به ضميمه امت آنها به طور خاص مورد خطاب قرار داده است مى توان گفت كه فضيلت خاص آنان سبب اين تخصيص شده است.

از بررسى اين آيات، مى توان پيامبران برتر را تا حدى تعيين كرد و آن كسانى اند كه داراى شريعت بوده و پيامبران معاصر با آنان يا پس از آنان تا ظهور شريعت جديد، مأمور به پيروى از آنها بوده اند.

پيامبران اولوا العزم كيانند؟

قرآن كريم گروهى از پيامبران را به عنوان «اولو العزم» (صاحبان تصميم استوار) معرفى كرده و مى فرمايد:

(فَاصْبِر كَما صَبَرَ أُوْلُوا العَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَلا تَسْتَعجِلْ لَهُمْ كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَونَ

[١] شورى/١٣.