سطح قرار خواهند گرفت و لذا قرآن در آيات متعدد به اين نكته تصريح كرده است، در سوره كهف (آيه ١١٠)، و (فصلت آيه ٦) وجه تشابه و امتياز را در دو كلمه جمع مى كند.

امّا تشابه، مى فرمايد:(قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ...).

«بگو من هم مانند شما بشر هستم».

امّا امتياز، مى فرمايد: (يُوحى إِلَىَّ) .

«با جهان بالا در ارتباط هستم».

و در اين امتياز همه امتيازهاى ديگر نهفته است، كسى كه مى تواند با جهان بالا تماس برقرار كند و پذيراى وحى الهى گردد بايد داراى كمالات روحى وجسمى باشد كه بتواند پيام هاى خدا را بگيرد و آنها را حفظ كرده و تحقق بخشد. بنابر اين نبايد تعجب كرد كه چرا قرآن تنها روى امتياز«وحى» تكيه و پافشارى دارد و امتيازهاى ديگر را يادآور نشده است زيرا همان گونه كه اشاره شد، اين امتياز همه امتيازها را داراست.و به اصطلاح: «چون كه صد آمد نود هم پيش ما است». و در آيه ياد شده در زير نيز به اين نكته اشاره شده است، چنان كه مى فرمايد:

(وَما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ إِلاّ رِجالاً نُوحِى إِلَيْهِمْ...) .[١]

«و ما قبل از تو نفرستاديم مگر مردانى كه به آنان وحى مى نموديم».

و امّا حقيقت وحى چيست وچگونه اين امتياز، همه امتيازات را در بر دارد، در فصل قبل پيرامون آن بحث نموديم و در آيه ديگر از زبان معترضان نقل مى كند كه آنان به پيامبران گفتند:(إِنْ أَنْتُمْ إِلاّ بَشَرٌ مِثْلُنا) . ولى پيامبران ضمن قبول اين كه بشرى بيش نيستند به طور اشاره امتياز خود را يادآور شده و

[١] يوسف/١٠٩; و٤٣ سوره نحل، و به همين مضمون است آيه ٧ سوره انبياء.