منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٠

قرآن كريم مواردى از مشابهت هاى آنان را يادآور شده است كه از نظر مى گذرانيم:

١. (وَما جَعَلْناهُمْ جَسَداً لا يَأْكُلُونَ الطَّعامَ وَما كانُوا خالِدينَ).[١]

«ما آنان را بدن هاى بى نياز از غذا قرار نداده و براى آنان زندگى جاودانه مقرر نكرديم(بسان ديگران غذا مى خورند و از اين جهان رحلت مى كنند)».

٢. در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَلَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلاً مِنْ قَبْلِكَ وَجَعَلْنا لَهُمْ أَزْواجاً وَذُرِّيَّةً...) .[٢]

«پيش از تو پيامبرانى را بر انگيختيم و براى آنان همسران و فرزندانى مقرر داشتيم».

٣. قرآن يكى از اشكالات مشركان را همين تشابه ظاهر دانسته و نقل مى كند:

(وَقالُوا مالِ هذا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعامَ وَيَمْشِى فِى الأَسْواقِ...).[٣]

«چه شده است كه اين پيامبر غذا مى خورد و در بازارها راه مى رود».

ولى از طرف ديگر بايد معلم، برترى خاصى بر متعلم داشته باشد كه بتواند از عهده آموزش او بر آيد، و اعتماد او را به خود جلب نمايد و اين ضابطه ايجاب مى كند كه پيامبران از برترى خاصى برخوردار بوده، تا تعاليم الهى را آموزش داده و تحقق بخشند. و اين، همان جنبه امتياز پيامبران بر ديگران است. و امتياز مهم همان مسئله نزول وحى بر پيامبران است كه ديگران از آن محرومند و در حقيقت اين امتياز است كه ديگر امتيازها را نيز به دنبال مى آورد و اگر اين حلقه را از ميان برداريم، پيامبران با انسان هاى ديگر در يك