مسئله وحى از مسائل مهم و حساس كلامى و قرآنى است كه حق آن در كتب كلامى به طور كامل ادا نشده و مفسران نيز به صورت پراكنده از آن بحث كرده اند، در حالى كه اثبات امكان وحى و واقع نمايى آن، اساس نبوت پيامبران را تشكيل مى دهد و اگر اصالت وحى اثبات نگردد، رابطه انسان زمينى با جهان غيب قطع مى گردد، و اخبار جهان غيب و عالم بالا به اين طرف نمى رسد. اين از يك طرف.

و از طرف ديگر، چون وحى از ويژگى هاى پيامبران است و افراد ديگر از اين وسيله محروم مى باشند، تبيين منطقى وحى براى انسان هاى محروم از آن كارى بس دشوار است، ولى در عين حال وحى بسان ديگر مسائل غيبى است كه مى توان از طريق آشنايى با آثار و علايم آن به گونه اى آن را شناخت. اينك در اين بخش به توضيح واقعيت وحى از طريق آثار و ويژگى هاى آن مى پردازيم.

ما در بحث مربوط به واژه هاى قرآنى نبوت، بحث هاى گوناگونى درباره وحى انجام داديم، ديگر به آنها بر نمى گرديم چيزى كه در اين جا فقط لازم است از مسئله حقيقت «وحى تشريعى» و فرضيه هايى پيرامون آن بحث شود.