منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥١

ارزش هاى اخلاقى ديگر قلمداد مى كند، چنان كه مى فرمايد:

(إِنّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَة ذِكْرى الدّارِ) .[١]

«ما آنان را به عنوان بندگان خالص خود برگزيديم».

زيرا كه آنها قيامت را خالصانه ياد نمودند، (چشم به آخرت دوخته و از زندگى دنيا دل بر كندند).

همان گونه كه ملاحظه مى شود يكى از عالى ترين صفات روحى كه به عنوان ويژگى اين پيامبران الهى دانسته شده است، زهد و پيراستگى آنان از دلبستگى به دنيا است كه خود، موجب راه يافتن آنان به مقام قرب الهى و گزينش آنان از جانب خداوند گرديده و به آنان قدرت و بصيرت داده است.

٣. در مورد «اسماعيل»، «اليسع»، «يونس» و «لوط» مى فرمايد:

(...وَكُلاًّ فَضَّلْنا عَلَى العالَمِينَ) .[٢]

«هر يك را به عالميان برترى داديم».

مقصود اين است كه هر يك از اين پيامبران، از مردم روزگار خود برتر بودند، و ملاك اين برترى همان صفات و ملكات معنوى و كمالات فكرى و روحى است.

٤. در آيه ديگر «اسماعيل»، «ادريس» و« ذو الكفل» را انسان هايى صابر توصيف كرده مى فرمايد: (...كُلٌّ مِنَ الصّابِرينَ)[٣].

٥. و در جاى ديگر اسماعيل را «صادق الوعد» (راست پيمان) توصيف