تحليل هر دو آيه ما را به گستردگى علم اين دو پيامبر و طبعاً پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) و برخى پيامبران ديگر رهبرى مى كند. چنان كه مى فرمايد:

(وَلَقَدْآتَيْنا داوُدَ وَسُلَيْمانَ عِلْماً وَقالاَ الحَمْدُ للّهِ الَّذِى فَضَّلَنا عَلى كَثِير مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنينَ).[١]

«ما به داوود و سليمان دانش خاصى داديم و هر دو گفتند ستايش خدا راست كه ما را بر بسيارى از بندگان مؤمن خود برترى بخشيده است».

و باز مى فرمايد:

(وَ وَرِثَ سُلَيمانُ داوُدَ وَقالَ يا أَيُّهَا النّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينا مِنْ كُلِّ شَىْء إِنَّ هذا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ).[٢]

«سليمان از داوود ارث برد و روى به مردم كرد و گفت: زبان پرندگان (از طرف خدا) به ما تعليم شده است و از هر كمالى به ما داده شده است، اين است فضل بزرگ و آشكار».

دقت در جمله هاى كوتاه اين آيه ما را به حدود علم پيامبران آشنا مى سازد.

الف.(وَلَقَدْ آتَيْنا داوُدَ وَسُلَيْمانَ عِلْماً ) علم در اين جمله به صورت نكره آمده است كه حاكى از تعظيم است نه تحقير. زيرا تحقير مناسب با مقام توصيف پيامبر نيست.

ب. (عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ ) زبان پرندگان را مى دانيم. (با توجه به انواع مختلف پرندگان، اين آموزش وسيع و گسترده خواهد بود).

ج. ( وَأُوتِينا مِنْ كُلِّ شَىْء) «از هر كمالى به ما داده شده است».

[١] نمل/١٥.
[٢] نمل/١٦.