هدف از بعثت پيامبران تعليم وتربيت و اجراى عدل و قسط در جامعه و هدايت آنان به يكتا پرستى و توحيد است طبعاً بايد در اين موضوع از آگاهى سرشارى برخوردار باشند تا از عهده انجام اين هدف خطير برآيند.

اصولاً معنا ندارد كه خدا گروهى را براى هدف خاصى اعزام كند ولى ابزار آن را در اختيار آنان نگذارد.

مى توان با مراجعه به آيات فراوانى كه درباره علوم پيامبران وارد شده است اين حقيقت را لمس كرد. در قسمتى از آيات گروهى از پيامبران را يادآور مى شود كه به آنان مقام فرمانروايى وحكمرانى اعطا گرديده است آنگاه مسئله علم و دانش آنان را مطرح مى كند و از اين طريق اظهار مى دارد كه ابزار حكمرانى و داورى را كه همان آگاهى است، كاملاً در اختيار آنان قرار داده است و ممكن نيست كه اين حكمرانان الهى نسبت به حق يا حكم يا وظيفه اى، نا آگاه باشند ممكن است براى روشن شدن مسئله و رسيدن به وظيفه و حكم از جانب خداوند منتظر وحى الهى باشند ولى با رسيدن وحى از جانب خداوند هيچ چيز مجهول و نامعلوم نخواهد بود و در اين باره به آيات ياد شده در زير توجه نماييد:

١. درباره داوود مى فرمايد:

(...وَآتاهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَالحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمّا يَشاءُ...) .[١]

«خداوند حكومت و حكمت در اختيار داوود گذاشت و از آنچه مى خواست به او آموخت».

٢. درباره يوسف مى فرمايد:

(وَلَمّا بَلَغَ أَشُدَّهُ آتَيْناهُ حُكْماً وَ عِلْماً...).[٢]

«آنگاه كه به بلوغ رسيد به او مقام حكمرانى و دانش بخشيديم».

[١] بقره/٢٥١.
[٢] يوسف/٢٢.