و با توجه به اين كه هر نوع گناه و معصيت، ضلالت بوده و موجب خشم و غضب الهى مى گردد بنابر اين پيامبران كه برخوردار از نعمت خاص الهى بوده و طريق مستقيم خدا را مى پيمايند هرگز مرتكب گناه و معصيت (كوچك و بزرگ) نمى گردند، زيرا گناه و معصيت، مايه ضلالت و موجب غضب الهى است و راه آنان، صراط مستقيم است كه نقطه مقابل راه گمراهان و غضب شدگان مى باشد.

ج. پيامبران تسليم بى چون وچراى پروردگارند

از بيان فوق دلالت بخش ديگرى از آيات نيز بر عصمت پيامبران از گناه و نافرمانى خدا روشن مى گردد و آن آياتى است كه انبياى الهى را هدايت شدگان، و برگزيدگان از جانب خدا توصيف نموده است چنان كه مى فرمايد:

(أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللّهُ...).[١]

«آنان (پيامبران ) افرادى هستند كه خدا آنان را هدايت كرده است».

وباز مى فرمايد:

(...وَمِمَّنْ هَدَيْنا وَاجْتَبَيْنا إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَبُكِيّاً).[٢]

(«رسولان الهى) كسانى هستند كه ما آنان را هدايت كرده و برگزيده ايم و هرگاه آيات خداوند بر آنان تلاوت مى شد با ديده گريان روى خاك افتاده و سجده مى كردند».

بدون شك افرادى كه اطاعت و انقياد آنان به گواهى قرآن و داورى خداوند به پايه اى است كه در برابر آيات الهى از خود بى خود شده و براى ابراز

[١] انعام/٩٠.
[٢] مريم/٥٨.