منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٩

و در نتيجه: پيامبران هدايت يافتگانند و براى آنان گمراهى نيست، وچون هر نوع نافرمانى و گناه با ضلالت و گمراهى همراه است پس كسانى كه به حكم دو آيه نخست، ضلالت در مورد آنان راه ندارد، به حكم آيه سوم پيراسته از گناه و نافرمانى مى باشند.

ب. پيامبران نعمت داده شدگانند

قرآن كريم پيامبران الهى را از نعمت داده شدگان دانسته مى فرمايد:

٧. (أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوح وَمِنْ ذُرِّيَّةَ إِبْراهيمَ وَإِسْرائيلَ...) .[١]

«آنان (پيامبرانى كه در آيات قبل نامبرده شده اند) كسانى هستند كه از نعمت داده شدگان از پيامبران هستند، از ذريه آدم، و از ذريه آنان كه با نوح (در كشتى) حمل نموديم واز ذريه ابراهيم و يعقوب...».[٢]

و از طرف ديگر راه نعمت داده شدگان را راه مستقيم دانسته مى فرمايد:

(إِهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقيمَ* صِراطَ الَّذينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ...).[٣]

« ما را به راه راست هدايت كن، راه كسانى كه به آنان نعمت داده اى».

آنگاه راه مقابل صراط مستقيم را راه ضلالت و غضب الهى دانسته مى فرمايد:

( غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلاَ الضّالّينَ) .