منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٩٨

٢. (...وَمَنْ يُضْلِلِ اللّهُ فَما لَهُ مِنْ هاد* وَمَنْ يَهدِى اللّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلّ...) .[١]

«هر كس را خدا گمراه كند، براى او هدايتگرى نيست و هركس را خدا هدايت نمايد، گمراه كننده اى براى او وجود ندارد».

٣. (أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِى آدَمَ أَلاّ تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبينٌ * وَأَنِ اعْبُدُونى هذا صِراطٌ مُسْتَقيمٌ* وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلاًّ كَثِيراً أَفَلَمْ تَكُونُوا تَعْقِلُونَ) .[٢]

«مگر با شما فرزندان آدم عهد نبستيم كه شيطان را پرستش نكنيد او دشمن آشكارى براى شما است و مرا بپرستيد اين راه راست است و شيطان گروه زيادى از شماها را گمراه كرده است چرا فكر نمى كنيد؟!».

با توجه به مفاد هر سه آيه مى توان عصمت پيامبران را نتيجه گرفت. آيه نخست به حكم مفاد جمله (أُولئِكَ الَّذِينَ هَدى اللّه) مى رساند كه پيامبران هدايت يافتگانند و بايد از آنان پيروى نمود.

آيه دوم مى رساند كه افراد هدايت يافته هرگز براى آنان گمراه كننده اى نيست.

آيه سوم به حكم جمله ( وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنْكُمْ جِبِلاًّ كَثِيراً)مى رساند كه ضلالت افراد به خاطر پيروى از شيطان بوده و هر اندازه كه از شيطان پيروى كنند به همان اندازه خدا را نافرمانى كرده و از صراط مستقيم منحرف گرديده اند و در نتيجه گناه و نافرمانى با ضلالت و گمراهى و انحراف از صراط مستقيم همراه است.