گواه بر اين كه مفاد اين جمله آن است، آيه سوم است كه قرار دادن «راصدان» و مراقبان را با جمله ( لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ )تعليل نموده مى فرمايد: علت اين كار كه اطراف وجود پيامبران با نگهبانان احاطه مى شود، اين است كه آنان به رسالت هاى پروردگار خود تحقق بخشند و جمله (لِيَعْلَمَ) به معنى «ليتحقق» است چنان كه در آيه ديگر مى فرمايد:

(...فَلَيَعْلَمَنَّ اللّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَلَيَعْلَمَنَّ الكاذِبينَ).[١]

«تا افراد راستگو از افراد دروغگو تميز داده شوند».

آنگاه براى تأكيد، يادآور مى شود كه نه تنها مراقبانى بر آنان مى گمارد بلكه خود نيز بر پيامبران و مراقبان آنان احاطه دارد و از دقايق اشيا كاملاً آگاه است.

با توجه به مضمون اين آيه مى توان گفت كه رسولان الهى در مسائل مربوط به غيب ووحى، پيوسته مورد مراقبت فرشتگان الهى بوده تا رسالتى را كه بر دوش گرفته اند به خوبى انجام دهند و اين تعبير ديگرى از مصونيت آنان در تلقى وحى و حفظ و ابلاغ آن است، زيرا اگر خللى در اين مراحل رخ دهد، هرگز رسالت الهى تحقق نمى پذيرد.

٢. داورى به حق

برخى از آيات قرآن حاكى است كه خدا همراه پيامبران كتاب فرستاده تا در ميان مردم به حق داورى كند.

[١] عنكبوت/٣.