(عالِمُ الغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً* إِلاّ مَنِ ارْتَضى مِن[١] رَسُول فَإِنَّهُ يَسْلُك[٢] مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً *لِيَعْلَمَ أَنْ قَدْ أَبْلَغُوا رِسالاتِ رَبِّهِمْ وَأَحاطَ بِما لَدَيْهِمْ وَأَحْصى كُلَّ شَىْء عَدَداً) .[٣]

« خدا آگاه از غيب است كسى را بر غيب خود مطلع نمى سازد. مگر آن كس كه او را برگزيند، يعنى پيامبران. در اين صورت خدا محافظان و مراقبانى از پيش رو و پشت سر آن رسولان قرار مى دهد. تا خدا بداند (تحقق پذيرد) كه رسولان، رسالت هاى پروردگار خود را به خوبى ابلاغ كرده اند، و او بر آنچه كه نزد رسولان است احاطه داشت و همه چيز را به خوبى شمرده است».

از اين آيه مصونيت پيامبران در مسائل مربوط به وحى وابلاغ دين اعم از تلقى، نگهدارى و ابلاغ كاملاً استفاده مى شود، زيرا جمله (فَإِنَّهُ يَسْلُكُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ رَصَداً) گواه بر اين است كه خدا مراقبان و محافظانى را از همه جانب بر پيامبران تعيين كرده است.

همگى مى دانيم كه جمله (بَيْنَ يَدَيْهِ) در لغت عرب به معنى «پيش رو» و جمله (ومِنْ خَلْفِهِ) به معنى «پشت سر» است و اين دو، كنايه از آن است كه پيامبران از همه جوانب تحت كنترل و مراقبت راصدان و مراقبان الهى مى باشند.

و نتيجه اين رصدها و مراقبت ها آن است كه از نفوذ عوامل مخرب به

[١] لفظ «من» در جمله «من رسول» بيانيه است و مقصود اين است كه فردى كه براى ظاهر ساختن غيب بر او برگزيده شده است، پيامبر مى باشد.
[٢] يسلك به معنى «يجعل» است و فاعل آن خدا است يعنى از پيش رو و پشت سر آن رسول مراقبانى را مى گمارد.
[٣] جن/٢٦ـ٢٨.