١.« خدا آگاه از غيب است كسى را بر غيب خود مطلع نمى سازد. مگر آن كس كه او را برگزيند، يعنى پيامبران. در اين صورت خدا محافظان و مراقبانى از پيش رو و پشت سر آن رسولان قرار مى دهد. تا خدا بداند (تحقق پذيرد) كه رسولان، رسالت هاى پروردگار خود را به خوبى ابلاغ كرده اند، و او بر آنچه كه نزد رسولان است احاطه داشت و همه چيز را به خوبى شمرده است».

٢. «مردم گروه واحدى بودند، آنگاه پيامبران نويد دهنده و بيم دهنده را بر انگيخت و همراه آنان به حق كتاب نازل كرد تا در ميان مردم در باره آنچه اختلاف كرده اند داورى كند».

٣. «پيامبر از روى هواى نفس سخن نمى گويد، بلكه گفتار او وحى الهى است كه به او مى رسد».

٤.«آنان (اشاره به پيامبران) كسانى هستند كه خدا آنها را هدايت كرده پس از هدايت آنان پيروى كن، بگو من از شما مزدى نمى خواهم، اين قرآن جز وسيله يادآورى براى جهانيان چيزى نيست».

٥.«هر كس را خدا گمراه كند، براى او هدايتگرى نيست و هركس را خدا هدايت نمايد، گمراه كننده اى براى او وجود ندارد».