در قسمتى از آيات، نبوت «رحمت» خدا و در پاره اى ديگر «رزق الهى» و «نعمت» پروردگار جهان شمرده شده است و همه اين واژه ها آهنگ تفضل دارند چنان كه مى فرمايد:

(قالَ يا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَة مِنْ رَبِّى وَآتانِى رَحْمَةً مِنْعِنْدِهِ...).[٢]

«اى قوم من به نظر شما اگر من از جانب پروردگارم گواهى داشته او از جانب خود رحمتى به من داده است...؟».[٣]

و در آيه ديگر به جاى «رحمت» ، «رزق حسن» به كار برده است كه كنايه از نبوت است چنان كه مى فرمايد:

(قالَ يا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَة مِنْ رَبِّى وَرَزَقَنى مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً...).[٤]

«گفت اى قوم من به نظر شما اگر من از جانب پروردگار خود شاهد و گواهى داشته باشم

[١] انعام/٩٠.
[٢] هود/٢٨.
[٣] مضمون اين آيه در آيه ٦٣ همين سوره نيز وارد شده است.
[٤] هود/٨٨.