«رسول خاتم به آنچه از جانب خدا بر او نازل گرديده است ايمان آورده، و همه مؤمنان (پيروان او) به خدا و فرشتگان و كتاب ها و رسولان الهى ايمان آورده اند، (آنان مى گويند) ما (در مورد ايمان به پيامبران) هيچ گونه فرقى ميان آنان قائل نيستيم(و به همگى ايمان داريم)».

از مطالعه مجموع آيات ياد شده به روشنى به دست مى آيد كه قرآن بر مسئله لزوم ايمان به همه پيامبران الهى تأكيد ورزيده و از اين نظر، هيچ گونه فرقى ميان آنان قائل نيست و مفاد اين آيات اگر چه ناظر به امت اسلامى و ايمان آنان به همه پيامبران پيشين است و در نتيجه شامل پيامبران بعدى نمى شود، ولى با توجه به دو مطلب مى توان گفت: اصل لزوم ايمان به همه انبياء شامل امت هاى پيشين نسبت به پيامبران بعدى نيز هست:

١. آيات ميثاق كه در فصل گذشته بررسى گرديد، زيرا مفاد آيات مربوط به «ميثاق» اين بود كه از هر يك از پيامبران ميثاق گرفته شده است كه پيامبر بعدى را تصديق و تأييد نمايد و از امت خويش نيز براى پيامبر بعدى پيمان ايمان و نصرت بستانند.

٢. همان گونه كه يادآور شديم غالب آيات ياد شده ناظر به تفكر نادرست يهود و نصارى است كه هر يك مى پندارد، يگانه راه نجات و دين مقبول ايمان به موسى و عيسى (عليهما السلام) است بديهى است آنان در اين تفكر نادرست، به پيامبر بعدى نظر داشتند نه پيامبر قبلى، يهود ايمان به عيسى و محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) را لازم نمى دانست و نصارى علاوه بر اين كه ايمان به موسى را لازم نمى دانست، به پيامبر بزرگ اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم) هم ايمان نداشت و قرآن با اين انديشه نادرست به مخالفت برخاسته و اعلان مى دارد كه ايمان به يك پيامبر، بدون ايمان به ديگر پيامبران الهى (خواه پيامبران سابق و خواه پيامبران لاحق) ايمان كامل و مورد قبول خدا نخواهد بود.