(لَيْسَ البِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ المَشْرِقِ وَالمَغْرِبِ وَلكِنَّ البِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَاليَومِ الآخِرِ وَالمَلائِكَةِ وَالكِتابِ وَالنَّبِيِّينَ...) .

«بر و نيكى اين نيست كه به سوى شرق يا غرب روى آوريد[١] بلكه (نيكو كار) كسى است كه به خدا و روز قيامت و فرشتگان و كتاب هاى آسمانى و پيامبران الهى، ايمان آورده است».

نكته جالب توجه در آيه اين است كه لفظ «كتاب» در آيه به صورت مفرد آمده و كلمه جمع «كتب» به كار نرفته است و شايد جهت آن اين است كه روح همه كتاب هاى آسمانى يكى است و همه شرايع الهى بر پايه توحيد و معاد استوار مى باشند، در هر صورت در اين آيه ايمان به همه كتاب هاى آسمانى و پيامبران الهى، از شرايط لازم براى ورود در جرگه نيكوكاران به شمار آمده است.

٤. آيه چهارمى كه بر اين اصل قرآنى (لزوم ايمان به همه پيامبران الهى ) گواهى مى دهد آيه (٢٨٥) سوره بقره است چنان كه مى فرمايد:

(آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِوَمَلائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَد مِنْ رُسُلِهِ ...).

[١] مقصود از روى آوردن به مشرق، توجه مسيحيان مدينه است به جانب شرق به هنگام نماز، و مقصود از مغرب توجه نمودنن يهوديان مدينه است به جانب بيت المقدس، و اين آيه پس از تغيير قبله از بيت المقدس به جانب كعبه نازل گرديده است زيرا قبله پس از تغيير يافتن آن، به صورت يك بحث جدّى در ميان يهود و نصارى مطرح طرديده و گويا اصلى ترين مسئله براى ارتباط با خدان همان برگزارى نماز آن هم به جانب مشرق و مغرب بود به همين جهت اين آيه اركان اصلى ايمان و عوامل مهم نجات بخش و سعادت آفرين را يا دآور شده و بر طرز تفكر بى پايه آنان خط بطلان كشيده است (مجمع البيان، ج ١، ص ٢٦٣) .