دين بوده اين نيست كه تمام مذاهب آسمانى در هر زمان شايستگى پيروى دارند، بلكه با اعتراف به وحدت دين، يادآور مى شويم كه شرايع كاملاً مختلف بودند و شرايع سماوى متناسب با استعدادها و شايستگى هاى امت ها در ادوار مختلف تاريخ تنظيم وتشريع شده اند و در حقيقت هر يك از اين شرايع كلاس هايى بوده است كه مى بايست بشر، براى تكامل خود در آنها آموزش ببيند، و آخرين كلاس براى آخرين امت، همان آخرين شريعتى است كه به وسيله پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)عرضه شده است. اگر بگوييم همه اين شرايع بر حقند به همان معنا است كه هر كلاسى نسبت به دانش آموز آن مناسب است و اگر بگوييم شريعت حق، همان شريعت محمدى (صلى الله عليه وآله وسلم) است مقصود اين است كه فارغ التحصيلان كلاس هاى قبلى فقط بايد در اين كلاس آموزش ببينند و پيروى از شرايع پيشين بسان بازگشت به كلاس هاى پيشين است نسبت به كسى كه از آنها فارغ التحصيل شده است.

قرآن به اين حقيقت با اين آيه اشاره كرده است:

(...لِكُلّ جَعَلْنا مِنْكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهاجاً...).[١]

«براى هر يك از شماها آبشخور و طريقى قرار داديم و اگر خدا مى خواست همه شما را يك امت قرار مى داد».

گويى دين، فيض الهى است كه به سوى بشر سرازير گرديده است و هر يك از مذاهب آسمانى طريقى است كه هر يك از امت ها از طريق خاص خود وارد آن شريعه شده و عطش جان و خرد را با آن فرو نشانده اند.

اكنون با توجه به اصل ياد شده (وحدت دين در تمام شرايع آسمانى) با مطلب ديگرى روبرو مى شويم و آن عبارت از «لزوم ايمان به همه پيامبران الهى»

[١] مائده / ٤٨.