«خداوند، دانا به غيب (وحى) است (علم و آگاهى به غيب بالذات مخصوص خدا است) پس بر حقايق غيبى خود، كسى را مسلط نمى كند، مگر رسولى را كه برگزيده است، زيرا خداوند از پيش رو و پشت سر او نگهبانى را بر او قرار مى دهد، تا محقق گردد كه آن پيامبران و رسولان، رسالت هاى الهى را به خوبى ابلاغ نموده اند، و خداوند بر آنچه در برابر آنان است احاطه علمى دارد وشماره هر چيزى را مى داند».

اگر چه در اين آيه كلمه ميثاق نيامده است ولى واقعيت آن به روشنى بيان گرديده است و با توجه به اطلاق «ميثاق» در آيه قبل، دلالت آن بر مدعا تمام و روشن است و در هر حال نكته ديگرى كه به روشنى از اين آيه استفاده مى شود، مسئله عصمت پيامبران در مرحله ابلاغ وحى است كه در آينده به طور جداگانه درباره آن بحث خواهيم كرد.

امير مؤمنان (عليه السلام) در مورد اين پيمان الهى از پيامبران چنين مى فرمايد:

«واصْطَفى سُبْحانَهُ مِنْ وُلْدِهِ أَنْبِياءَ، أَخَذَ عَلى الوَحى مِيثاقَهُمْ وَعَلى تَبْليغِالرِّسالَةِ أَمانَتَهُمْ».[٢]

«خداوند از فرزندان آدم پيامبرانى را برگزيد، و بر دريافت وحى و تبليغ رسالت الهى از آنان پيمان امانت گرفت».

[١] جن/٢٦ـ٢٨.
[٢] نهج البلاغه، خطبه ١.