البته اين آيات هر چند درباره حضرت مسيح و پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) وارد شده است كه هر يك از آنان تصديق كننده پيامبران پشين بودند ولى به حكم اين كه خصوصيتى ازاين نظر در مورد اين دو پيامبر در كار نيست مى توان گفت از تمام پيامبران بعدى نسبت به پيامبران قبلى پيمان گرفته شده است كه آنان را تصديق نمايند.

شايد حكمت اين كه تمام پيامبران بايد به يكديگر ايمان آورده و همه تصديق كننده يكديگر باشند اين است كه تحقق اهداف الهى در گرو هماهنگى ووحدت كلمه آنان امكان پذير است و به خاطر پيوستگى در تبليغ و هماهنگى در هدف، قرآن تكذيب يك پيامبر را تكذيب همگان تلقى مى كند، مثلاً قوم نوح كه فقط پيامبر خود را تكذيب كرده بودن، آنان را تكذيب كننده تمام انبياء به شمار آورده است چنان كه مى فرمايد:

(كَذَّبَتْ قَومُ نُوح الْمُرْسَلِينَ* إِذْ قالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلا تَتَّقُون).[٢]

«آنگاه كه نوح به قوم خود گفت چرا از گناهان اجتناب نمى كنيد (پرهيزگار نمى شويد) قوم او پيامبران را تكذيب كردند».

٣. پيمان امانت در ابلاغ وحى

در اين جا پيمان سومى نيز از پيامبران گرفته شده است و آن اين كه بايد

[١] و به همين مضمون است آيه ٣٠ سوره احقاف آنجا كه مى فرمايد:(...إِنّا سَمِعْنا كِتاباً أُنْزِلَ مِنْ بَعْدِ مُوسى مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ...) (نيز به آيات ٩٧ بقره و ٣ آل عمران مراجعه شود).
[٢] شعراء/١٠٥ـ١٠٦.