نتيجه اين كه تمام پيامبران پيشين نسبت به پيامبر بعدى هم ابراز ايمان مى كردند و هم كمك و اگر خود ديده از جهان مى بستند، امت خود را نسبت به هر دو مطلب دعوت مى نمودند و در خصوص پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم)علاوه بر اين پيمان عمومى، پيمان خصوصى هم گرفته شده است چنان كه آيات آن را يادآور شديم.

در اين جا احتمال ديگرى هست و آن اين كه مقصود از جمله (ثُمَّ جاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِما مَعَكُمْ)شخص پيغمبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم) مى باشد نه مطلق پيامبرانى كه دروسط سلسله انبيا قرار گرفته اند، گويى خداوند منان از روز نخست، پيمان ايمان و نصرت نسبت به شخص رسول گرامى گرفته و امت ها را نسبت به ايمان و نصرت او دعوت نموده است هر چند اين قضيه را به صورت كلى (رسول) بيان كرده است.

اين نظريه از برخى از روايات نيز استفاده مى شود:

١. امير مؤمنان (عليه السلام) مى فرمايد:

«إنّ اللّهَ أَخَذَ المِيثاقَ عَلى الأنْبياءِ قَبْلَ نَبِيّنا أَنْ يُخْبِرُوا أُمَمَهُمْ بِمَبْعَثِهِ وَرفْعَتِهِ وَيُبَشِّرُوهُمْ بِهِ وَيَأْمُرُوهُمْ بِتَصْدِيقهِ».[١]

[١] مجمع البيان، ط : صيدا، ج ٢، ص ٤٦٨ .