اين آيات ، به روشنى وجود امت ها و اقوام را با هادى، ونذير، و رسول مرتبط و همراه دانسته و مى رساند كه هر كجا انسان هايى به صورت «قوم» ويا به عنوان «امت» زندگى مى كردند از فيض نبوت بى بهره نبودند.

ولى اگر فرض شود در برهه اى از زمان، انسان ها به صورت فردى يا جتماع هاى بسيار كوچك و كم رنگ زندگى مى كردند در اين صورت آيات ياد شده ناظر به اين برهه و مقطع تاريخى نخواهد بود.

ب. آياتى كه متضمن نداهاى آغاز آفرينش انسان است به گونه اى حاكى از گستردگى اين فيض است و اين آيات در سوره اعراف، آيات ٢٦ تا ٣٥ آمده است يعنى آنگاه كه آدم وحوا به خاطر ترك اولى از بهشت بيرون آمدند و در روى زمين سكنى گزيدند، خدا فرزندان آدم را با يك رشته خطا بهاى تكان دهنده مخاطب مى سازد كه در اصطلاح، آنها را خطاب هاى «آغاز خلقت» مى نامند و ظاهر آيات اين است كه فرزندان آدم بدون فترت تحت پوشش اين خطابات قرار گرفته، خطاباتى كه حاكى از وجود رسول و نذير مى باشد اينك ما به اين آيات اشاره مى كنيم:

١.(يا بَنى آدَمَ قَدْأَنْزَلْنا عَلَيْكُمْ لِباساً يُوارِى سَوْءاتِكُمْ وَرِيشاً وَلِباسُ التَّقْوى ذلِكَ خَيرٌ ذلِكَ مِنْ آياتِ اللّهِ لَعلَّهُمْ يَذَّكَرُونَ) .[١]

«اى فرزندان آدم براى پوشاندن مواضع ناخوشايند شما جامه و ساز وبرگ آن را فرو

[١] اعراف/٢٦.