[١]* مى‌رسید، من بیست مادّه دارم این بیست مادّه را باید به ایشان بگویید؛ یکی از آنها وجوب عینی تعیینی نماز جمعه است. آیةالله خمینی خود یک شخص فقیه هستند، درس‌های آیةالله آقای حاج شیخ عبدالکریم حائری را دیده‌اند و درس‌های آیةالله آقای بروجردی را دیده‌اند، و شاید چندین دوره صلاة جمعه را دیده‌اند؛ و روی آن موازین کلّی امروز وجوب تعیینی عینی نماز جمعه هیچ جای شبهه نیست و ایشان باید نماز جمعه را اقامه کنند.

مسئله دویّم‌: مسئلۀازدواج پسران و دختران بود. پسری که به سنّ پانزده سال مى‌رسد، او را باید زن داد، و این امر باید در تمام مملکت اجرا شود. دولت با یک برنامۀ وسیع و منظّم، یک اطاق کوچک به او مى‌دهد؛ حالا کاسب است، کاسب باشد؛ زارع است، زارع باشد؛ کارگر است، کارگر باشد؛ محصّل است، محصّل باشد. دختری به او بدهند، و اینها هر روز به دنبال کار خودشان هستند؛ آن که درس مى‌خواند درس مى‌خواند، آنکه دانشگاه مى‌رود درس مى‌خواند، چه اشکال دارد شخصی دانشگاه برود و زن هم در خانه‌اش باشد؟ مثل اینکه شخص دانشگاهی مى‌آید در خانه مادر و پدر و غذایی مى‌خورد؛ وقتی زن داشت مى‌آید نزد زنش غذا مى‌خورد، بعد هم مى‌رود دنبال کار. هم دخترها و هم پسرها در سطح تمام مملکت، اوّل بلوغ باید ازدواج کنند.

مسئله سوّم‌: حجاب بود که ایشان به عنوان تحفه‌ای که برای مملکت ایران آوردند، حجاب را یک حجاب صحیح استاندارد کنند، یعنی زن‌ها دارای پوشش صحیح باشند و بتوانند در عین پوشش، دنبال کار بروند، بچّه بغل کنند، خرید کنند، سوار اتوبوس شوند و چادر از سرشان نیفتد، بدن معلوم نباشد. لباسی با آستین بلند، همراه شلواری بلند و گشاد و دارای رنگ خاص (استاندارد سرمه‌ای یا خاکسترى) ـ البتّه بعضی از فقها وجه و کفّین را جائز مى‌دانند، که جائز هم هست؛ ولی بعضی از آقایان احتیاط مى‌کنند که مقلّدین آنها باید چهرۀ خود را هم بپوشانند ـ و یک روسری بلند که در حکم جلباب باشد سر کنند، در این‌صورت بسیار بهتر از چادر نمازهای فعلی امروزه ـ که آن را چادر بیرون قرار داده‌اند ـ مى‌تواند حافظ زنان باشد.

این چادرهایی که کمر ندارد و جلوی آن بسته نیست و باید پیوسته زنان آنها را با دستشان نگاهدارند و اگر احیاناً بادی بوزد و کنار برود تمام اندامشان نمایان مى‌شود، حجاب صحیح نیست؛ و علاوه جلوی کار آنها را نیز مى‌گیرد.

بالأخره این مانتو و شلوار بلند و گشاد باید استاندارد باشد به‌طورى‌که هر کس برود در دکانی برای خرید این لباس و بگوید من لباس بیرون مى‌خواهم، مقدار پارچه آن مشخّص باشد؛ مثل چادر مشکی که مثلاً شش متر است. تمام زن‌های ایران این لباس را بپوشند، کفش‌ها هم خیلی ساده و بدون پاشنه بلند و نرم باشد. *