همین قبیل مردمـ چون از ساختمان دیوار و سور شیعیان بر دور کرخ مطّلع شدند، آنان نیز به ساختن سور و دیواری بر بازار قلاّئین مبادرت کردند؛ و هر دو طایفه از شیعه و از سنّی در ساختمان این دو سور، مال فراوانی خرج کردند. بین شیعه و سنّی فتنه‌های بسیاری برپا شد و بازارها تعطیل شد و دامنۀ شر بالا گرفت، تا به جایی‌ که بسیاری از شیعیان که در جانب غربی بغداد (کرخ) سکونت داشتند مجبور شدند به جانب شرقی بغداد کوچ کنند و در آنجا اقامت گزینند.

خلیفۀ عبّاسی به أبومحمّد نَسَوی امر کرد تا میانجی‌گری کند و امر را اصلاح نماید و فتنه را بردارد. اهل جانب غربی بغداد (اهل کرخ و شیعیان) این پیشنهاد را پذیرفتند، و اهل سنّت و شیعه متّفقاً بر امر او بر ترکِ جدال و نزاع اجتماع کردند و دست از جنگ برداشتند؛ و بنا شد در میان قلاّئین و غیرهم ”حَیَّ علی خیر العمل“ در اذان گفته شود و در میان اهل کرخ ”الصلاة خیر من النَّوم“ گفته شود، و ترحّم بر صحابه را اظهار کنند. و بنابراین حکم میانجی‌گری نَسَوی از بین رفت.[١]»

و ابن‌أثیر در صفحه ٥٧٥ به بعد از همین کتاب، در ضمن بیان حوادث سنۀ ٤٤٣ هجریّه گوید:

[١]. قابل ذکر است که متن الکامل این‌گونه می‌باشد: «و تقدّم الخلیفة [العبّاسیّ] إلی أبی محمّد بن النَّسَویّ بالعبور و إصلاح الحال و کفّ الشرّ، فسمع أهل الجانب الغربیّ ذلک، فاجتمع السُّنّة و الشیعة علی المنع منه، و أذّنوا فی القلّائین و غیرها بحَیّ عَلَی خَیْرِ العَمَلِ، و أذّنوا فی الکرخ: الصَّلَاةُ خَیْرٌ مِنَ النَّومِ، و أظهروا الترحّم علی الصحابة؛ فبطل عبوره.»

و نیز ترجمۀ حضرت علاّمه طهرانی ـ رضوان الله علیه ـ در امام شناسی، ج ١٥، ص ١٤٠ با قدری اختلاف با ترجمه فوق، این‌گونه است: «خلیفه عبّاسی به أبومحمّد بن نَسَوی امر کرد تا میانجی‌گری کند و امر را اصلاح نماید و فتنه را بردارد. اهل جانب غربی بغداد (اهل کرخ و شیعیان) این خبر را شنیدند، و اهل سنّت و شیعه متّفقاً بر طرد و منع او در دخالت در این امر هم‌داستان‌ شدند و بنا شد در میان قَلاّئین و غیرهم حَیَّ عَلَی خَیْرِ العَمَل در اذان گفته شود، و در میان اهل کرخ الصَّلاةُ خَیرٌ مِنَ النَّومِ گفته شود، و تَرَحُّم بر صحابه را اظهار کنند. و عبور و دخالت نسوی فایده‌ای نبخشید.»