مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٢ - از هدی&#١٧٢٨ غدیریّه دو نام&#١٧٢٨ سیاه و سپید

طراز أنتَ مِنّی بر قدش راست

چو تاج إنَّمایش افسر راست

گرفته دست او مقصود اوّل

نموده امر دین با وی محوّل

بر او از کُنتُ مَولی شد ثنا‌خوان

یدُ الله فوقَ أیدیهم نمایان

خدا فرموده وی را نفس احمد

که حرف اجنبی در وی نگنجد

برای تهنیت ربّ البهیّة

دهد ز الیومَ اکملتُش هدیه

علی چون گشت منصوب او مِن الله

شود اجماعْ باطل قصّه کوتاه

گرت چشم جهان‌بین نیست، أحول

بدل چون می‌نهی در جا و مُبدَل؟

که غیری در میانش گشته فاصل

زهی دعویّ بی‌معنیّ باطل

بدل را شرط آمد چون توافق

که با مُبدَل نماید خود تطابق

بگو پس کیست بعد از شاه لولاک

که باشد حکم او برتر ز افلاک

از سینه‌های اهل بخارا بخار جهل

آن‌سان شود بلند چو دود از دل تنور

سرسام آورد ز بخار کلامشان

چون جیفه زان کنند حریفان از آن نفور

رَأیتُ وَلائِیَ آلَ طه وسیلةً

عَلی رغمِ أهلِ البُعدِ یورثُنی القُربی

فما طَلَبَ المبعوثُ أجرًا علی الهُدی

بتبلیغِه إلّا المودَّةَ فی القُربی