مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١٥ - قتل بنیحسن در مَحبَس منصور

قال: و حدّثنی عیسی بن عبدالله، قال: ”قال مَن بقی منهم أنَّهم کانوا یُسقَون، فماتوا جمیعًا إلّا سلیمانَ و عبدَالله ابنَی داود بن حسن بن حسن، و إسحاقَ و إسماعیلَ ابنَی إبراهیم بن حسن بن حسن، و جعفرَ بن حسن، فکان مَن قُتِل منهم إنّما قُتِل بعد خروج محمّد.“»[١]

و در صفحه ٥٥١ آورده است که چون در ربذه محبوسین از بنی‌حسن را به نزد منصور بردند، [قال]:[٢]

«بعَث إلی الدِّیباج محمّد؛ فلمّا أُدخِل علیه، قال: ”أخبِرْنی عن الکذّابَین ما فعلا؟ و أین هما؟“

قال: ”والله یا أمیرالمؤمنین ما لی بهما علمٌ!“ قال: ”لَتُخبِرنّی.“ قال: ”قد قلتُ لک و إنّی والله لصادقٌ، و لقد کنتُ أعلَمُ علمَها قبل الیوم؛ و أمّا الیوم فما لی والله بهما علمٌ!“ قال: ”جَرِّدوه!“

فجُرِّد فضرَبه مائةَ سَوطٍ، و علیه جامِعَةُ حدیدٍ من یده إلی عُنُقِه؛ فلمّا فَرِغ من ضربه، أُخرِج فأُلبِس قمیصًا له قُوهیًّا[٣] علی الضربِ، و أُتِیَ به إلینا فوالله ماقدَروا علی نزعِ القمیص من لُصوقه بالدّم حتّی حَلَبوا علیه شاةً، ثمّ انتُزِع القمیصُ ثمّ داوُوه.

فقال أبوجعفر: ”احدُروا بهم إلی العراق.“ فقُدِم بنا الهاشمیّةَ فحُبِسنا بها. فکان أوّلُ مَن مات فی الحبس عبدُالله بن حسن؛ فجاء السَّجَّان، فقال: ”لِیَخرُجْ أقربُکم به فَلْیُصَلّ علیه!“ فخرَج أخوه حسنُ بن حسن بن حسن بن علیّ علیهمالسّلام، فصلّی علیه.

[١]. همان، ص ١٨١.

[٢]. قائل این قول، عبدالرّحمن بن أبی‌الموالی است.

[٣]. القوهیّ: ثیاب بیض تنسب إلی قوهستان، کُورَة بین نیسابور و هراة.