مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٨٤ - تمجید ابنقتیبه از هارون و مأمون و بلاغت و فصاحتشان

و یوقفهم علی ما تبیّن له مِن صلاح الکور و سدِّ الثُغور؛ و لیلةٌ للعلماء و الفقهاء، یذاکرهم العلمَ و یدارسهم الفقهَ، و کان مِن أعلمهم؛ و لیلةٌ للقرّاء و العبّاد، یتصفّح وجوهَهم و یتّعظ برؤیتهم و یستمع لِمواعظهم و یرقِّق قلبَه بکلامهم؛ و لیلةٌ لنسائه و أهلِه و لذّاته، یتلذّذ بدنیاه و یأنس بنسائه؛ و لیلةٌ یخلو فیها بنفسه، لا یعلم أحدٌ قرب أو بعد ما یصنع، و لایشکّ أحدٌ أنّه یخلو فیها بربّه، یسأله خلاصَ نفسه و فکاکَ رِقّه.»[١]

[مکالمۀ هارون‌الرّشید با وزیرش عمرو بن مسعده]

صفحة ١٩٢: «[قال وزیره عمرُو بن مسعدة: ”...] و یقول:[٢]

[قال عمرُو بن مسعدة: قال لی هارون]: ”ویحک! لمّا أبطأتَ، حلفتُ بالمشی إلی الکعبة أن ینالک منّی یومُ سوءٍ. و لا والله ما هذا جزاءَک لدیّ؛ فما الرّأیُ؟“ فقلتُ: ”یا أمیرالمؤمنین، أنت أعلی عینًا. و أولی مِن برّ یمینه.“

”فقال: والله ما أُرید ذلک.“ قلت: ”فلْیُکفِّر أمیرُالمؤمنین عن یمینه، ‌فإنّ النبیّ علیه ‌الصّلاة و السّلام قال: مَن حَلَفَ علی یمینٍ فرأیٰ خیرًا منها، فلیُکفِّر و لْیَأتِ الّذی هو خیرٌ.“»[٣]

تمجید ابن‌قتیبه از هارون و مأمون و بلاغت و فصاحتشان

صفحة ١٩٩: «قال عمرو بن بحر الجاحظ: حدّثنی سهلُ بن هارون، قال:

[١]. همان، ص ١٥٥.

[٢]. شعر مرد بافنده‌ای است که عمرو بن مسعده در وقت ملاقاتش با هارون نقل می‌کند. (محقّق)

[٣]. الإمامة و السیاسة، ج ٢، ص ١٦١.