مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٢ - إنّ شرّ النّاس عند الله امامٌ جائرٌ ضَلَّ و ضُلَّ به

بطونهم، حتّی یُدرِکوا بثَأرِهم و ینالوا بُغیَتَهم و مَطلَبَهم.»[١]و[٢]

[احتجاجات ابن‌عبّاس به معاویه راجع به حقّانیّت امیرالمؤمنین]

در صفحه ٢٣٦ از کتاب سلیم بن قیس، من جمله از احتجاجات ابن‌عبّاس را به معاویه راجع به حقّانیّت امیرالمؤمنین نقل می‌کند، تا آنکه می‌گوید:

”یا معاویة! أما علمتَ أنّ رسولالله صلّی الله علیه و آله و سلّم حین بعث إلی مُؤتَةَ أمَّر علیهم جعفرَ بن أبی‌طالب، ثم قال: إنْ هَلَکَ جعفرٌ [بن أبی‌طالب] فزیدُ بن حارثة، فإن هلَک زیدٌ فعَبدُالله بن رَواحَةَ، و لم یَرضَ لَهم أن یختاروا لِأنفسهم! أ فکان یترُک أُمَّتَه لایُبیِّن لهم خلیفتَه فیهم؟! بلی والله ما ترَکهم فی عَمْیاءَ! و لا شُبهةٍ“» ـالخ.[٣]

در صفحه ٢٤٩ ـ ٢٥٧ از کتاب سلیم بن قیس راجع به قضایای وارده بعد از رحلت رسولالله و کشف بیت فاطمه و قضیۀ فدک مطالبی وارد است.

و نیز از صفحه ٢٤ ـ ٨٩ راجع [به] برگرداندن خلافت از بنی‌هاشم بعد از رحلت و اشعار عبّاس: «ما کنت احسب هذا الأمر منحرفًا» ـالخ، مطالبی است[٤].[٥]

[إنّ شرّ النّاس عند الله امامٌ جائرٌ ضَلَّ و ضُلَّ به]

و در جلد ٢، صفحه ٨٥ ضمن موعظۀ عثمان می‌فرماید:«”و إنّ شرَّ النّاسِ عند الله إمامٌ جائرٌ ضَلَّ و ضُلَّ به، فأماتَ سُنّةً مأخوذةً و أحیا بدعةً متروکةً؛ و إنّی سَمِعتُ رسولَ ‌الله صلّی الله علیه و آله یقول: یُؤتی یومَ القیامة بالإمام الجائِر و لیس معه نصیرٌ

[١]. همان.

[٢]. جنگ ٢٠، ص ٣٨٢ ـ ٤١٦.

[٣]. کتاب سلیم بن قیس, ص ٨٤٣.

[٤]. همان، ص ٥٧٦.

[٥]. جنگ ٩، ص ٧.