اگر چنِین کارِی حرام و شرک مِی‌بود، ِیعقوب پِیغمبر بعد از درخواست دعا توسط فرزندان هرگز وعده دعا نمِی‌داد. آِیات دِیگرِی هم دلالت بر جواز درخواست دعا از دِیگران دارد مثل: (وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ) [١] (وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً)[٢] در آِیه شرِیفه خداوند به پِیامبر اکرم فرمود: اگر مردم نزد تو آمدند و از تو درخواست دعا کردند تقاضاِی آنان را بپذِیر.

نکته: از آِیات فوق استفاده مِی‌شود که توسل به پيامبر ٦ و اوصِیاِی آن حضرت و درخواست دعا از آنان و به طور کلِی درخواست دعا از عموم مومنان مانعِی ندارد. در اِین جهت بِین پِیامبر و امام و دِیگران فرقِی نِیست. آرِی پيامبر آمرزنده گناه و عهده‌دار حاجات مردم نيست، او تنها مِی‌تواند از خدا درخواست آمرزش و دعا كند. اما پذِیرش توبه و استجابت دعا تنها به دست خداست.

١. مناعت طبع حضرت ابراهِیم ٧ ٧

حضرت ابراهِیم٧ از جبرئِیل سؤال نمود که چرا خداوند من را به عنوان خلِیل انتخاب نمود؟ جبرئِیل در پاسخ گفت: به دو جهت: اول اِینکه: هرگز از کسِی چِیزِی درخواست نکردِی. دوم اِینکه: هرگز نشد کسِی چِیزِی از تو بخواهد و تو جواب منفِی داده و دست رد بر سِینه‌اش بزنِی. (لِأَنَّكَ لَمْ تَسْأَلْ أَحَداً شَيْئاً قَطُّ وَ لَمْ تُسْأَلْ شَيْئاً قَطُّ فَقُلْتَ لَا) [٣]

٢. بِی‌نِیازِی از مخلوق حتِّی ملک مقرّب

هنگامِی‌ كه فرزندان حضرت ِیعقوب ٧ يوسف ٧ را در چاه افكندند، جبرئيل نزد يوسف آمد و گفت: در اينجا چه مِی‌كنى؟ يوسف گفت: برادرانم من را در چاه افكنده‌اند. جبرئيل گفت: آيا دوست دارى از چاه خارج شوِی؟

يوسف گفت: اين امر با خداوند بزرگ است، اگر خود صلاح بداند من را خارج مِی‌كند! جبرئيل گفت: خداوند مِی‌فرمايد: من را با اين دعا بخوان تا تو را از چاه نجات بخشم: (اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِأَنَّ لَكَ الْحَمْدَ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْمَنَّانُ بَدِيعُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ أَنْ تُصَلِّيَ

[١] سوره مائده، آِیه ۳۵.

[٢] سوره نساء، آيه ۶۴.

[٣] اصول کافِی، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية، ج‌٤، ص: ٤٠‌.