كَنْزٌ) فرمود: در زِیر دِیوار نوشتارِی بود که از آن تعبِیر به گنج شده است. در آن نوشتار آمده بود: كسى كه خدا را از با استدلال عقلِی پذِیرفته، سزاوار است درباره مقدّرات الهِی و پيش‌آمدهاِی روزگار، به خدا خوش‌گمان باشد. نباِید خدا را در رساندن روزى متهم كند و نسبت به روزِی رساندن خدا بدگمان باشد. (يَنْبَغِي لِمَنْ عَقَلَ عَنِ اللَّهِ أَنْ لَا يَتَّهِمَ اللَّهَ فِي‌قَضَائِهِ وَ لَا يَسْتَبْطِئَهُ فِي‌رِزْقِهِ‌)[١]

نکته: خوش‌بِینِی به خدا در دعاِی امام سجاد٧ : (يَدْعُوكَ بِيَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ يَا أَرْحَمَ مَنِ انْتَابَهُ، وَ يَا أَعْطَفَ مَنْ أَطَافَ بِهِ الْمُسْتَغْفِرُونَ، وَ يَا مَنْ عَفْوُهُ أَكْثرُ مِنْ نَقِمَتِهِ، وَ يَا مَنْ رِضَاهُ أَوْفَرُ مِنْ سَخَطِهِ، وَ يَا مَنْ تَحَمَّدَ إِلَى خَلْقِهِ بِحُسْنِ التَّجَاوُزِ، وَ يَا مَنْ عَوَّدَ عِبَادَهُ قَبُولَ الْإِنَابَةِ وَ يَا مَنِ اسْتَصْلَحَ فَاسِدَهُمْ بِالتَّوْبَةِ، وَ يَا مَنْ رَضِيَ مِنْ فِعْلِهِمْ بِالْيَسِيرِ، وَ مَنْ كَافَى قَلِيلَهُمْ بِالْكَثِيرِ، وَ يَا مَنْ ضَمِنَ لَهُمْ إِجَابَةَ الدُّعَاء،ِ وَ يَا مَنْ وَعَدَهُمْ عَلَى نَفْسِهِ بِتَفَضُّلِهِ حُسْنَ الْجَزَاءِ.)

٥. مقاِیسه داشته‌هاِی خود با نداشته‌هاِی دِیگران

حضرت عيسى ٧ به مردى گذر كرد كه نابينا بود و بِیمارِی برص «پيسِی» داشت، فلج هم بود. حضرت ديد كه او گوشت بدنش از جذام فرو ريخته ولِی با اِین حال مى‌گويد: خدا را شاكرم كه من را از بلاِیِی كه بسيارى از مردم دارند عافيت بخشِید! حضرت جلو رفت و به او فرمود: اى مرد! بلاِیِی نِیست که بر سر تو در نِیامده باشد. آن كدام بلاست كه خداوند تو را از آن عافيت بخشِیده است؟

آن مرد گفت: اى روح الله! خداوند من را از مرِیضِی بدترِی عافِیت داده و آن مرض کفر است که به مراتب بدتر از مرِیضِی ظاهرِی بدن است. حضرت فرمود: راست گفتى. سپس دستِی بر اندامش کشِید و به اراده خداوند تمام بيماري‌هاى او شفا ِیافت.[٢]

 نکته: اندِیشِیدن درباره داشته‌هاِیِی که دِیگران از آن محرومند و احِیانا آرزوِی آن را دارند، به فرد حالت شکر و رضاِیت‌مندِی را مِی‌بخشد و نظر‌کردن دائم به داشته‌هاِی دِیگران ناسپاسِی را به ارمغان مِی‌آورد.

٦. نسبت به نداشته‌ها هم مِی‌توان خوش‌بِین و شاکر بود

روزِی حضرت عِیسِی ٧ به خدا عرض کرد: پروردگارا! آيا از امت من کسِی هست که در

[١] الكافي (ط - الإسلامية)، ج‌٢، ص: ٥٩‌

[٢] جامع السعادات، ج ٣،ص: ٢٠٨.