چون ِیکدِیگر را ملاقات کنند، خداوند درباره او به ملائکه مباهات نماِید که بخاطر حقِی که من بر آنان واجب کرده بودم ِیکدِیگر را زِیارت نمودند، بر من است که پس از اِین آنها را عذاب نکنم. هنگامِی که آن زائر از خانه دوست مومن خود برمِی گردد فرشتگان او را همراهِی کنند و به شمار نفس‌هاِیِی که کشِیده و گام‌هاِیِی که برداشته تا سال آِینده او را از بلاِی دنِیا و مهلکات آخرت حفظ نماِیند.[١]

٣٤. دِیدار مومنان، احِیا کننده امر ولاِیت

خِیثمه مِی‌گوِید: نزد امام باقر ٧ رفتم تا با آن حضرت وداع کنم، حضرت به من فرمود: اِی خِیثمه از دوستانم هر که را دِیدِی سلام من را به او برسان و آنان را سفارش به پرهِیزکارِی و دورِی از گناهان کن و اِینکه توانگران بر فقراء و نِیرومندان از ضعِیفان دستگِیرِی کنند و به تشِیِیع جنازه مردگان حاضر شوند و در خانه‌ها ِیکدِیگر را ملاقات کنند چه آنکه ملاقات آنان موجب زنده‌شدن امر امامت ما مِی‌شود، سپس فرمود: خدا رحمت کند بنده‌اِی را که امر ما را زنده بدارد. (فَإِنَّ لُقِيَّا بَعْضِهِمْ بَعْضاً حَيَاةٌ لِأَمْرِنَا رَحِمَ اَللَّهُ عَبْداً أَحْيَا أَمْرَنَا...) [٢]

٣٥. سلام خدا بر ديدار كنندگان مؤمن

خداوند فرشته‌اى را به‌صورت انسان به زمِین فرستاد، آن فرشته به سير و سياحت در زمِین پرداخت تا به در خانه‌اى رسيد و ديد يك نفر پشت در آن خانه‌ ايستاده و از صاحب خانه اجازه ورود مى‌خواهد، فرشته به او گفت: براى چه به اينجا آمده‌اى و چه نيازى به صاحب اين خانه‌دارى؟ آن مرد گفت: نيازى ندارم، صاحب‌خانه برادر مسلمان من است. من تنها براى خشنودِی خدا به ديدار او آمده‌ام. فرشته گفت: آِیا به راستى فقط براى زيارت برادر دينيت آمده‌اى؟ او گفت: آرى.

فرشته گفت: (إِنِّي رسول‌الله إِلَيْكَ وَ هُوَ يُقْرِئُكَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ وَجَبَتْ لَكَ الْجَنَّةُ) من فرستاده

[١] ترجمه اصول کافِی، مترجم صادق حسن زاده، چاپ اول، ج۲ ص: ۱۸۳.

[٢] الكافي، کلِینِی، محمد بن ِیعقوب، ط الاسلامية،ج‌٢ ص: ١٧٥‌.