شما باد، من خدايِی جز خدايِی واحد را ستايش نمِی‌كنم. خدايِی كه از هر عيب و نقصِی منزّه است و بندگان فرمانبردار او از خشم او در امانند. او ناظر و گواه بندگان است. گواهِی مِی‌دهم كه عيسِی‌بن‌مريم، روح‌الله و كلمة‌الله است كه در رحم مريم پاكدامن قرار گرفت و خداوند با همان قدرتِی كه آدم را بدون پدر و مادر آفريد او را نيز بدون پدر آفرِید.

من تو را به خداِی يگانه دعوت کرده و از تو مِی‌خواهم: همِیشه فرمانبردار خدا باشِی و از آيين من پيروِی نمايي. ايمان آور به خدايِی كه من را به رسالت مبعوث فرموده است. آگاه باش كه من پيامبر خدا هستم و شما و تمام لشكريان تو را به سوِی خداِی عزيز دعوت مِی‌كنم. با اين نامه و اعزام سفير خود به وظيفه خطيرِی كه بر عهده داشتم عمل كردم و تو را پند و اندرز دادم. درود بر پيروان هدايت.

پيامبر ٦ نامه خود را ابتدا با درود اسلامِی «سلام عليك» آغاز نمود و شخصا به نجاشِی به جهت صفات عالِی انسانِی و عدالتِی که زبان زد مردم بود، درود فرستاد و به جهت چنِین صفات عالِی انسانِی، برترِی خاصِی نسبت به ساير زمامداران قائل شد. پِیامبر در نامه زمامداران كسرِی، قيصر، مقوقس، زمامداران ايران، روم و مصر درود شخصِی نفرستاد بلكه نامه را با يك درود كلِی «سلام بر پيروان هدايت» به پاِیان رسانِید.

نجاشِی وقتِی نامه پِیامبر را خواند، آن را بر چشم گذاشت و به احترام نامه از تخت پاِیِین آمد و بر خاک نشست و گفت: تا اِین نامه در حبشه است، اهل آن در سعادت خواهند بود. آنگاه در جواب رسول‌خدا نامه‌اِی از سر مهر و محبت نوشت و همراه هداِیاِی زِیادِی به مدِینه ارسال کرد و ٣٠ نفر از علماِی نصارِی را نِیز فرستاد تا سخن گفتن، نشستن، غذا خوردن و دِیگر آداب رفتارِی آن حضرت را در نظر بگِیرند و ببِینند آِیا او در رفتار به مثل پادشاهان ستمگر است ِیا نه. چون آنها به مدِینه آمدند، پِیامبر اِیشان را به اسلام دعوت کرد و براِی آنها از قرآن درباره حضرت مرِیم خواند، آنان از شنِیدن قرآن به گرِیه افتادند، پس از اِیمان آوردن نزد نجاشِی برگشتند. [١]

[١] تارِیخ ِیعقوبِی، ج ٢ ص: ٧٧، ابن هشام، السِیره النبوِیه، ج ١ ص: ٦٩.