• امام باقر ٧: اصلاح معاشرت با مردم همانند پيمانه‌اى است كه دو سوم آن هوشيارى در ارتباط نِیکو با مردم و يك سوم آن ناديده گرفتن و چشم‌پوشى از خطاهاِی آنان باشد. (صَلاحُ شَأنِ النّاسِ التَّعايُشُ و التّعاشُرُ مِلءَ مِكيال: ثُلثاهُ فِطَنٌ و ثُلثٌ تَغافُلٌ)[٣]

• امام باقر ٧: من در برابر كارهاِی غلام خود و خانوده‌ام صبر مى كنم با اِینکه صبر بر آنها از حنظله «نوعِی مِیوه بسِیار تلخ» تلخ‌تر است، هر كس صبر كند به‌واسطه آن به مقام روزه‌دار شب زنده‌دار و شهِیدى است كه در ركاب پِیامبر ٦ جنگِیده است.[٤]

• امام صادق ٧: هر مردِی براى اداره خانواده‌اش بايد سه كار را انجام دهد، هر چند بر خلاف طبع او باشد: ١. خوش‌رفتارى، ٢. گشاده‌دستى و سخاوت به اندازه، ٣. غيرت در ناموس‌.[٥]

• امام كاظم٧ : هرگاه با مردم معاشرت كردى، اگر توانستى كه در معاشرت با آنان در بخشش دستت برتر از آنان باشد حتماً چنين رفتار كن. (إن خالَطتَ النّاسَ فإنِ استَطَعتَ أن لاتُخالِطَ أحَدا مِنهُم إلاّ مَن كانَت يَدُكَ عَلَيهِ العُليا فَافعَلْ) [٦]

٣٣. دِیدار مومنان و عفو الهِی

امام باقر ٧ فرمود: مؤمنِی که براِی زِیارت برادر دِینِی خود به راه بِیفتد و اِین کار را به منظور اداء حق برادرِی انجام دهد، خداوند در مقابل هر گامِی که برمِی‌دارد ِیک حسنه در نامه عملش ثبت نماِید و ِیک گناه او را محو سازد و ِیک درجه بر درجات او بِیفزاِید. چون در خانه

[١] (يا بُنَيَّ لاتُكالِبِ النّاسَ فيَمقُتوكَ و لاتَكُن مَهينا فيُذِلُّوكَ و لاتَكُن حُلوا فيأكُلوكَ...) الاختصاص، ص: ۳۳۸.

[٢] (خالِطوا النّاسَ مُخالَطَةً إن مِتُّم مَعَها بَكَوا عَلَيكُم وإن عِشتُم حَنُّوا إلَيكُم) شرح كافي، مازندرانى، ج‌١ ص: ٤٢١‌.

[٣] نهج البلاغة: حكمت ۱۰.

[٤] (إنّي لأَصبِرُ مِن غُلامي هذا و مِن أهلي عَلى ما هُوَ أمَرُّ مِنَ الحَنظَلِ، إنَّهُ مَن صَبَرَ نالَ بِصَبرِهِ دَرَجَةَ الصّائمِ القائمِ و دَرَجَةَ الشَّهيدِ الّذي قَد ضَرَبَ بِسَيفِهِ قُدّامَ مُحمّد) ثواب الأعمال، ج١ ص: ۲۳۵.

[٥] (إنَّ المَرءَ يَحتاجُ في‌مَنزِلِهِ و عِيالِهِ إلى ثَلاثِ خِلال يَتَكَلَّفُها و إن لَم يَكُن في‌طَبعِهِ ذلكَ: مُعاشَرَة جَميلَة، و سَعَة بتَقدير، و غَيرَة بتَحَصُّن) منهاج الصالحين (للوحيد) ج‌١ ص: ٥١٨‌.

[٦] (إن خالَطتَ النّاسَ فإنِ استَطَعتَ أن لاتُخالِطَ أحَدا مِنهُم إلاّ مَن كانَت يَدُكَ عَلَيهِ العُليا فَافعَلْ) تحف العقول، ص: ۳۹۵.