بِی‌نظِیر‌بودن نعمت‌ها: نعمت‌هاِی بهشتِی، قابل مقاِیسه با نعمت‌هاِی دنِیوِی نِیست. فهم انسان از درک حقِیقت آن قاصر است. امِیرمؤمنان علِی ٧ فرمود: ِیک وجب از بهشت بهتر است از دنِیا و آنچه در آن است. (شِبْرٌ مِنَ الجَنَّهِ خَِیرٌ مِنَ الدُّنِْیا وَ ما فِِیها)

تنوّع در خوردنِی و آشامِیدنِی‌ها: بر اساس آِیات شرِیفه قرآن، در بهشت هرگونه مِیوه به وفور و براِی همِیشه وجود دارد. آِیه: (فاکهة کثِیره) اشاره به فراوانِی مِیوه‌ها دارد و آِیه: (مِن کلّ الثمراتِ) اشاره به تنوّع مِیوه‌ها دارد و آِیه: (مِما ِیشتهون) موافق‌بودن مِیوه‌ها با مِیل و اشتهاست. آِیه: (اُكُلُها دائمٌ) اشاره به همِیشگِی‌بودن آنها دارد.

پوشاک: لباس‌هاِی ابرِیشم و حرِیر، دستبندهاِی طلا و نقره و مروارِید، فرش‌هاِی ابرِیشمِی و زربافت، تکِیه‌گاه‌هاِی فاخر و بلند، سِینِی‌هاِی طلا و ظرف‌هاِی نقره و جام‌هاِی بلورِین و خدمتکاران جوان و خوشرو، برخِی دِیگر از نعمت‌هاِی بهشتِی هستند.

وجود هر چِیز چشم‌نواز: در آِیه ۷۱ سوره زخرف، بر وجود هر چِیز چشم‌نواز در بهشت «ما تَلَذُّ الاَعِین» و برآورده‌شدن همه خواسته‌ها «ما تَشتَهِیهِ الاَنفُس» تصرِیح شده است. از اِین دو تعبِیر به دست مِی‌آِید که موارد ذکر شده در قرآن درباره نعمت‌هاِی بهشتِی، تمامِی نعمت‌ها نِیست و نعمت‌هاِی آن، برتر از تصوّر و آگاهِی انسان‌است.

نشنِیدن سخنان لغو و بِیهوده: بهشتِیان هرگز در آنجا سخنان لغو و بِیهوده نمى‌شنوند، نه دروغى، نه دشنامى، نه تهمتى، نه زخم زبانى، نه تمسخرِی... چِیزى که در آنجا مرتّب به گوش مى‌رسد سلام و تحِیت است‌: (لا ِیسْمَعُونَ فِیها لَغْواً إِلاَّ سَلاماً)

اِیمنِی مطلق، «آمنِین» و نبود امورِی مانند: درماندگِی (لُغوب) اندوه (حَزَن) ارتکاب گناه، (تأثِی) سخنان ناروا و پوچ (لغو، لاغِیه) نسبت دروغ و شنِیدنِ کمترِین سخن دروغ، (كِذّاب) مستِی و تباهِی عقل (غَوْل)...

٢. وسوسه شِیطان سبب خروج از بهشت

پس از آنكه ابليس از درگاه الهِی به جهت امتناع از سجده‌کردن رانده شد، خداوند به حضرت آدم ٧ که در بهشت بود فرمود: تو را مخلوقى تمام عيار آفرِیدم، از روح خود در تو دمِیدم، فرشتگان را به سجده تو واداشتم و پرتوِیِی از نور علم خود را به تو عطا نمودم و ابليس را بخاطر تو از رحمت خود محروم ساختم.