است چه آنکه احتِیاط به معناِی بدبِینِی نِیست.خوش‌بِینِی بدِین معناست که دِیگران را متهم نسازِیم و اصل اوّلِیه را بر صحت عمل دِیگران بگذارِیم. اگر بناء بر بدگمانِی باشد و فضاِی بِی‌اعتمادِی در اجتماع غالب شود زندگِی مسالمت‌آمِیز با دِیگران نخواهِیم داشت.

 نکته دوم: خوش‌گمانِی نسبت به اتفاقات آِینده هم قابل تصوّر است. نگرش خوش ‌بِینانه به معناِی تمرِین براِی تمرکز بر نقاط مثبت هر اتفاق است. اِین روِیکرد مِی‌تواند تأثِیر مثبتِی بر سلامت روانِی فرد و تعامل نِیکو با دِیگران بگذارد.البته مثبت‌اندِیشِی به معناِی ساده‌انديشِی و زودباورِی و نادِیده گرفتن واقعِیت نِیست بلکه منظور اِین است که شما فرض را بر اِین بگذارِید که همه چِیز خوب پِیش‌خواهد رفت و اتفاقات خوبِی را پِیش‌رو دارِید.

 نکته سوم: انسان‌هاِی مثبت‌اندِیش پِیوسته در انتظار روِیدادهاِی خوب در آِینده هستند و در پِی آن تلاش هم مِی‌کنند در مقابل افراد منفِی گرا که همِیشه نفوذ بد زده و در انتظار روِیدادهاِی بد هستند. چون اِین فکر دائم در ذهنشان تلقِین مِی‌شود اتفاقات بد هم معمولاً در انتظار آنان است. تلاش کمترِی دارند. انگِیزه‌اِی براِی ادامه زندگِی ندارند. اِین امر موجب افسردگِی و بدحالِی آنان مِی‌شود.

 نکته چهارم: معناى حسن‌ظن، سادگى، زودباورى، سطحى‌نگرى و غفلت از توطئه‌ها و شيطنت‌ها نيست. فرد مومن هرگز نبايد به خاطر خوش‌گمانِی دچار غفلت شده و در دام صيادان بِیفتد بلکه در عِین خوش‌گمانِی به عموم مردم، باِید مراقب باشد که فرِیب افراد فرِیبکار را نخورد.

١. مثبت‌اندِیشِی در همه حالات

خداوند به حضرت داوود ٧ وحِی نمود كه فلان زن را براِی همسرِی تو برگزيده‌ام. حضرت داوود به سراغ آن زن رفت و قضيّه را مطرح نمود. زن گفت: من عبادت و عمل صالحِ چندانِی ندارم تا لياقت همسرِی شما را داشته باشم، خانم ديگرِی، هم‌نام من در همين محلّه زندگِی مِی‌كند كه خيلِی اهل عبادت است حتماً اشتباه شده و آن خانم منظور خداوند بوده است. حضرت داوود كه به هدايت الهِی مطمئن بود، به جهت آزمودن آن زن، از او پرسيد: وقتِی فقير مِی‌شويد چه مِی‌كنيد؟ آن زن گفت: چون نمي‌دانم فقر براِی من بهتر است يا ثروت، به آنچه خدا پيش آورده راضِی مِی‌شوم.

حضرت پرسيد: وقتِی بيمار مِی‌شويد چه مِی‌كنيد؟ همان جواب را داد.

حضرت چند فقره از چنِین سؤالاتِی را پرسِید و آن زن همين‌گونه پاسخ داد. آن حضرت