مرد فقيرِ مومنى به محضر امام كاظم ٧ رسيد و درخواست کرد تا گرفتاريش را برطرف سازد. حضرت با لبخند به او نگاهِی نمود و فرمود: سوالى از تو دارم اگر جواب دادى دو برابر آنچه را طلب كردى به تو خواهم داد. اما اگر جواب ندهى اندازه درخواستت به تو مى‌دهم «او صد درهم در خواست كرده بود تا با آن كار كند و زندگى خود را اداره نمايد» مرد فقير عرض كرد: سؤال فرماِیِید: امام پرسِید: اگر به تو خبر دهند که آرزوِیت برآورده مِی‌شودچه آرزو مى‌كنى؟

او در پاسخ عرض كرد: آرزو مى‌كنم كه تقيّه در دين نصيبم گردد و بتوانم حقوق برادران دينِیم را به جا آورم. امام فرمود: چرا ولايت ما اهل بيت را درخواست نمى‌كنى؟ او گفت: اين را كه دارم، آن را كه ندارم درخواست مِی‌کنم و خدا را بر آنچه دارم شكر مى‌گويم و از آنچه ندارم درخواست مى‌نمايم. امام طبق وعده خود دو هزار درهم به او پرداخت نمود.[١]

٣٠. آرزوِی بِی‌جا و بِی‌مورد

امام كاظم ٧ چون شنيد مردِی آرزوِی مرگ مِی‌كند، به او فرمود: آيا بين تو و خدا، خويشاوندِی است تا تو را كمك كند؟ عرض كرد: نه. فرمود: آيا كارهاِی نيك تو زيادتر از گناهانت است؟ عرض كرد: نه. (فهَل لكَ حَسَناتٌ قَدَّمتَها تَزيدُ على سَيّئاتِكَ؟ قالَ: لا. قالَ: فأنتَ إذا تَتَمنّى هَلاكَ الأبَدِ) فرمود: پس چرا آرزوِی مرگ مِی‌كنِی با اِینکه عمل صالحِی ندارِی که به اتکاء آن، آرزوِی آخرت را داشته باشِی. با اِین کار آرزوِی هلاکت خود را نموده‌اِی. [٢]

٣١. آرزوِی اشتغال به عبادت

امام كاظم ٧ نمازهاِی مستحبِی شبانه‌روزِی را همِیشه مِی‌خواند و نماز شب خود را به نماز صبح وصل مِی‌کرد سپس تا طلوع آفتاب مشغول تعقِیبات نماز مِی‌شد آنگاه پِیشانِی به سجده مِی‌گذاشت، گاه تا مدت زِیادِی سر از سجده برنمِی‌داشت همواره چنِین دعا مِی‌نمود: (عظُمَ الذَّنبُ مِن عَبدِكَ فَليَحسُنِ العَفوُ مِن عِندِكَ) گناه از بنده‌ات بزرگ است پس عفو تو نِیکو است.

[١] جامع ألاحاديث الشيعة، ج‌٢٣، ص: ٢٩٦‌.

[٢] كشف الغمّة،ج ٣ ص: ٤٢.