قال الله الحکِیم: (وَ لاَ تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجاً مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَ رِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقَىٰ)[١] هرگز به متاعِ دنِیا که به اهل دنِیا براِی امتحان داده‌اِیم، چشم نِیندوز و خِیره نشو که آن تنها جلوه ظاهرِی دنِیا است. بدان که نعمت‌هاِیِی که خداوند براِی مومنان در بهشت مهِیّا نموده، بهتر و پاِینده است.

امام صادق ٧: (طَلَبُ الْحَوائِجِ إلىَ النّاسِ مَذَلَّةٌ لِلْحَياةِ وَ مَذْهَبَةٌ لِلْحَياءِ وَ اسْتِخْفافٌ بِالْوَقارِ وَ هُوَ الْفَقْرُ الْحاضِرِ وَ قِلَّةُ طَلَبِ الْحَوائِجِ مِنَ النّاسِ هُوَ الْغِنَى الْحاضِر)[٢] درخواست از مردم، سبب ذلّت و خوارى در زندگى دنِیا و از بين رفتن آبرو و پاِیِین آمدن شخصيت انسان مِی‌شود. اِین خود نشانه فقر حاضر است. در مقابل درخواست كم از مردم که نشانه خودكفاِیِی و بى‌نيازى حاضر است.

در اِین شماره انتظار مِی‌رود که پاسخ سؤالات ذِیل واضح شده باشد:

• فوائد بى‌نيازى از مردم و مضرّات طمع‌ورزِی در اموال مردم چِیست؟ چه کسانِی به حقِیقت بِی‌نِیازند و بِی‌نِیازِی قلبِی به چه امورِی حاصل مِی‌شود؟

• از اِین رواِیت (فَاحْمِلْ عَلَى رَأْسِكَ وَ اسْتَغْنِ عَنِ النَّاسِ) چه استفاده مِی‌شود؟

• در چه مواردِی درخواست از دِیگران مانعِی ندارد؟

• بِی‌نِیازِی قلبِی عبدالله‌بن‌مسعود ِیا اباذر ِیا شِیخ انصارِی را توضِیح دهِید.

شرح كوتاه: بى‌نيازِی در عرفِ مردم، به معناِی داشتن ثروت است لکن بى‌نيازِی صفتِی است نفسانِی که ناشِی از اعتقاد به نفوذ اراده خداوند و عدم وابستگِی به مردم است. چنِین فردِی خود را از غِیر خدا بِی‌نِیاز دانسته و بدانچه در دست مردم است چشم طمع نمِی‌ورزد.

اگر هم احِیانا از نظر مالِی در مضِیقه ِیا سختِی باشد بواسطه عزت نفس و قناعتِی که دارد از دِیگران حتِی‌الامکان درخواست نمِی‌کند. چشم امِیدش تنها متوجه خداست. امِید دارد

[١] سوره طه، ‌آِیه ١٣١.

[٢] تحف العقول، ابن شعبه حرانِی، ص: ٢٧٩.