مى‌كنم. امام فرمود: اِی زياد! اگر من از بلندى بيفتم و قطعه قطعه شوم، برايم بهتر است از اِین كه عهده‌دار كار ظالمان باشم يا قدمى روى فرش آنها بگذارم مگر اِین که ِیکِی از اِین امور حاصل شود: اول: غم از دل مؤمنى بردارم. دوم: حاجت مؤمنى را برآورده نماِیم. سوم: قرضش را بپردازم.

اِی زياد! كمترين عقوبت خداوند براِی ياوران ستمگران آن است كه آنها را در خيمه آتش قرار دهد تا حساب اهل محشر تمام گردند. اى زياد! هرگاه متصدى شغلى براِی آنها شدى در عوض آن به برادران دِینِی خود نيكى كن تا جبران آن شود! هرگاه بر امورات مردم مسلط شدِی بدان که خداوند هم فرداى قيامت بر تو تسلط دارد. بدان که خدمات تو به مردم مى‌گذرد و ممكن است آن را فراموش كنند ولى فرداى قِیامت همان نيكى‌ها براِی تو باقِی خواهد ماند. [١]

٢٢. خشنودِی خدا و رسول‌الله ٦ و پِیشواِیان دِین :

شخصِی مقدارِی مالِیات بدهکار بود و قدرت پرداخت آن را نداشت از طرفِی شنِیده بود که حاکم وقت شِیعه است، در عِین حال مِی‌ترسِید که پِیش او برود زِیرا نگران بود که اِین خبر درست نباشد. عاقبت تصمِیم گرفت براِی حل قضِیه به خدا پناه ببرد، لذا به زِیارت خانه خدا رفت و بعد از آن خدمت امام کاظم ٧ رسِید و از حال خود شکاِیت کرد.

آن حضرت نامه‌اِی به اِین مضمون به والِی وقت نوشت: بدان که در زِیر عرش الهِی ساِیه‌اِی است که در آن ساکن نمِی‌شود مگر کسِی که به برادر مومنش فاِیده‌اِی برساند ِیا مشکلِی را از او طرف سازد و ِیا دل او را شاد کند. بدان که اِین مرد برادر مومن تو است و السلام. (بسم الله الرحمن الرحِیم إِعلَم أنّ للّه ظِلًّا تحتَ عرشِه، لا ِیُسکِنُه إلّا مَن أسدَِی إلِی أخِیه مَعرُوفًا و نَفَّسَ عنه کُربَةً، أو أَدخَل علِی قلبه سُرُورًا، و هذا أخوک، و السّلام)

او نزد استاندار رفت و گفت: من پِیک موسِی‌بن‌جعفر ٧ هستم. استاندار پابرهنه آمد و در را گشود و او را بوسِید و در آغوش گرفت و پِیوسته پِیشانِیش را مِی‌بوسِید و چون از سلامتِی حال آن حضرت مطلع شد، شاد گشت و خدا را شکر کرد. سپس او را در قسمت بالاِی اتاق نشانِید و خود رو به روِیش نشست و نامه را بوسِید و خواند. سپس از خادم خود پول و لباس خواست. پول‌ها و لباس‌ها را ِیک به ِیک به من مِی‌داد. والِی هر چه به من مِی‌داد مِی‌پرسِید:

[١] . بحار الأنوار، ط دارالاحِیاء التراث، علامه مجلسِی ج٤٨ ص: ١٣٠.