برادران حضرت ِیوسف ٧ با حيله يوسف را به بيرون شهر برده و بعد از کتکِ مفصّل او را در چاه‌انداخته و ِیعقوب پِیغمبر ٧ ٦ را در غمِ فراق فرزند به حزن و گريه طولانِی مبتلِی کردند. برادران بعد از سال‌ها چون فهمِیدند که ِیوسف پادشاه مصر شده به همراه پدر و خوِیشان نزد او رفتند.

حضرت يوسف ٧ نخستين جمله‌اِی كه به آنان گفت: اين بود: خداوند! به احسان خود من را از زندان بيرون آورد. آن حضرت از روى جوانمردى و بزرگوارِی از گرفتارى چاه و به دنبالش بردگى خود و آزارهاِیى كه از برادران ديده بود حرفِی به زبان نياورد تا برادران خجالت زده نشوند. بلکه سخن از لطف و احسان خداوند به پِیش آورد و مشکلات پِیش‌آمده را به شِیطان نسبت داد و ضمن پذِیراِیِی و استقبال از آنان فرمود: اين شيطان بود كه بِین من و برادرانم فاصله‌انداخت و پدرم را به فراق من مبتلا كرد.

سپس فرمود: امروز بر شما ملامتى نيست. از جانب من آسوده خاطر باشيد كه شما را عفو كردم. گذشته‌ها را ناديده گرفتم و از طرف خداوند مِی‌توانم اين نويد را بدهم كه از گناه شما «با توبه حقِیقِی» درگذرد. زيرا او مهربان‌ترين مهربانان است. (قَالَ لاَ تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ يَغْفِرُ اللَّهُ لَكُمْ وَ هُوَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ) [١]

 امِیرمؤمنان علِی ٧ فرمود: کسِی که اهل کِینه نِیست در آرامش روحِی به سر مِی‌برد. (مَنِ اطَّرَحَ الْحِقْدَ اسْتَرَاحَ قَلْبُهُ)[٢]

٣. مثبت‌اندِیشِی در سخت‌ترِین شراِیط

روزِی حضرت عيسِی ٧ در سير و سياحت خود، مرد نابيناِیِی را ديد كه علاوه بر كورِی، مرِیضِی جذام و برص هم دارد، بدنش از دو طرف فلج و بواسطه آن زمين‌گير شده و در عين‌حال پيوسته مِی‌گفت: خدا را شكر كه من را از بسيارِی از بيمارِی‌ها «ِیا بِیمارِی سخت‌تر از آن» حفظ نموده است. حضرت عيسِی به او فرمود: همه وجود تو را بلا احاطه کرده است. به كدام بلا، گرفتار نشده‌اِی كه اِینچنين شكر مِی‌كنِی؟ نابينا گفت: من از بِیماِی روحِی کفر

[١] سوره ِیوسف آِیه ٩٢. برگرفته از تارِیخ انبِیاء، ص: ٣٣٤.

[٢] غرر الحكم و درر الكلم، ص: ٢٩٩.