امام على از مركب خود پياده شد و عمار را در آغوش گرفت و با او وداع نمود و فرمود: خداوند به تو جزاى خير بدهد. تو براى من برادر و مصاحب خوبى بودى. عمار گفت: اى امِیرمؤمنان! قسم به خدا من از شما پيروى ننمودم، مگر با آگاهى و بصيرت چه آنکه رسول اكرم فرمود: اى عمار! بزودى بعد از من فتنه‌اى رخ مى‌دهد، وقتى چنين شد تو تنها در جبهه علِی باش كه او با حق است و حق با اوست. (يَا عَمَّارُ، سَتَكُونُ بَعْدِي فِتْنَةٌ، فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ فَاتَّبِعْ عَلِيّاً وَ اصْحَبْهُ،فَإِنَّهُ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَهُ)[١]

 نکته: اين مطلب در بسيارى از كتب شِیعه و سنِی آمده که رسول‌الله ٦ فرمود: (عَلِيٌّ مَعَ الْحَقِّ وَ الْحَقُّ مَعَ عَلِيّ)[٢] و نِیز فرمود: (يا علي أنت و شيعتك هم الفائزون يوم القيامة)[٣]

١٣. بصِیرت امِیرمؤمنان علِی ٧ نسبت به حقائق قرآن

امِیرمؤمنان علِی ٧ فرمود: به خدا سوگند آِیه‌اِی بر پِیامبر اکرم نازل نگشت مگر اِینکه مِی‌دانم براِی چه و در حق چه کسِی نازل گشته است. (و اللهِ مَا نَزَلَتْ آيَةٌ إِلَّا وَ أَنَا عَلِمْتُ فِيمَنْ أُنْزِلَتْ وَ أَيْنَ نَزَلَتْ وَ عَلَى مَنْ نَزَلَتْ) در کجا نازل شده است. در صحرا بوده ِیا درِیا، در زمِین هموار ِیا در کوه، در زمِین ِیا آسمان، در شب ِیا روز، مِی‌دانم در خصوص کدام شخص و براِی چه چِیز نازل شده است. از من سؤال کنِید تا شما را آگاه سازم.[٤]

١٤. چند حدِیث در موضوع بصِیرت

امِیرمؤمنان علِی ٧: بصِیر كـسى است كه بشنود و سپس خوب بِیندِیشد، بنگرد و سپس از تجارب دنِیا بهره گِیرد و بعد از آن در مسِیر روشن قدم بردارد. (اِنَّمـَا الْبـَصـِیـرُ مـَنْ سـَمـِعَ فـَتـَفـَكَّرَ وَ نـَظـَرَ فـَاءَبـْصـَرَ وَانْتَفَعَ بِالْعِبَرِ ثُمَّ سَلَكَ جَدَداً واضِحاً) [٥]

[١] شرح إحقاق الحق، السيد المرعشي، ج ٢٣، ص: ٣٥٧، القصص التربوية، الفلسفي، الشيخ محمد تقي جلد: ١ ص: ١٥٤. صفة الصفوة ج ١ ص ١٧٥ أسد الغابة ج ٤ ص: ٤٣ سفينة البحار ج ٢ ص: ٢٧٥. كفاية الأثر ص ١٢٠.

[٢] تاريخ بغداد، ٣٢١/ ١٤، مجمع الزوائد: ٢٣٢/ ٧. التفسير الكبير: ٢٠٤/ ١. الاحتجاج، طبرسِی ج‌١ ص: ٧٥‌.

[٣] الترمذى في المناقب المرتضوية: ص: ١١٣ طبع بمبئى و ابن الجوزى في التذكرة، ص: ٥٩‌.

[٤] مناقب خوارزمِی ص: ٥٤، احقاق الحق ج ٧ ص: ٥٨١. وسائل الشيعة، المقدمة، ص: ٦١ و ٦٢، تفسير العياشى ج ١ ص: ١٧. ِینابِیع الموده ج ٢ ص: ١٥٧. أمالى شِیخ صدوق: ص: ١٦٦.

[٥] نهج البلاغه، خ ١٥٢، ص: ٤٧٣ ـ ٤٧٤.