هنگامِی که اسِیران فارس را به مدِینه آوردند، خلِیفه دوم، قصد داشت زنان اسِیر را بفروشد و مردان آن‌ها را به غلامِی بکار بگِیرد و از آنان احِیاناً براِی جابجاِیِی افراد ضعِیف و پِیران در طواف کعبه استفاده کند. حضرت علِی ٧ به او تذکّر داد که پِیامبر اکرم ٦ فرموده است: افراد شرِیف و بزرگوار هر ملتِی را محترم بشمارِید، اگر چه در اعتقاد با شما هم سو نباشند. سپس فرمود: اهل فارس «اِیرانِی‌ها» مردمانِی بسِیار دانا و بزرگوار هستند، من سهم خود و سهمِی را که بنِی‌هاشم از اسِیران دارند در راه خدا آزاد نمودم.

مهاجرِین و انصار هم به تبع آن حضرت گفتند: اِی برادر رسول‌خدا! ما هم سهم خود را به تو بخشِیدِیم. علِی ٧ عرض کرد: پروردگارا! اِینان سهم خود را بخشِیدند و من هم قبول کردم و اسِیران را آزاد کردم.

خلِیفه دوم گفت: علِی‌بن‌ابِی‌طالب با اِین بخشش در تصمِیم‌گِیرِی بر من پِیشِی گرفت و تصمِیمِی که درباره مردم عجم داشتم، درهم شکست. در اِین بِین برخِی تصمِیم گرفتند با دختران اسِیر پادشاهان ازدواج کنند. حضرت علِی ٧ در اِین رابطه به عمر فرمود: دختران شاهان را هم در ازدواج آزاد بگذار و آنان را مجبور نکن و بگذار آنان خود در ازدواجشان تصمِیم بگِیرند.

ِیکِی از بزرگان عرب تصمِیم ازدواج با شهربانو، دختر ِیزدگرد پادشاه اِیران را گرفت ولِی وِی نپذِیرفت. به شهربانو گفتند: تو چه کسِی را براِی ازدواج انتخاب مِی‌کنِی؟ شهربانو گفت: اگر در ازدواج آزاد باشم، غِیر از اِین مرد «امام حسِین» که همچون نورِی مِی‌درخشد، کسِی را انتخاب نمِی‌کنم.

امِیرمؤمنان علِی٧ به او فرمود: چه کسِی‌ را براِی انجام کارهاِیت به وکالت مِی‌پذِیرِی؟ شهربانو خود آن حضرت را وکِیل قرار داد و آن حضرت هم به حذِیفه ِیمانِی دستور داد که خطبه نکاح را بخواند و بدِین وسِیله شهربانو به ازدواج امام حسِین درآمد و امام زِین العابدِین٧ از اِین بانوِی مکرمه متولد شد و نسل امام حسِین ٧ او ادامه ِیافت. [١]

[٢] بحار الأنوار، ط دار الاحِیاء التراث، مجلسي، محمد باقر، ج٤٦، ص: ١٥.