جلوههای دلنواز ماه - ابن حسینی، سعید - الصفحة ٤٠٧ - ٢٨ بصیرت امام مجتبی
اسلام بصيرت و عمل را با هم مِیخواهد. خواجه ربيع بصيرت نداشت زِیرا وقتِی جنايتها و ستمگرِیها و اسلام شكنيهاِی معاويه و يزيد را دِید، گوشهگِیرِی کرد و شب و روز فقط به نماز و ذكر پرداخت. تازه براِی يك جمله كه به عنوان اظهار تأسّف از شهادت فرزند پِیامبر، امام حسِین ٧ گفته بود استغفار کرد، اين با تعليمات اسلام جور در نمِیآيد. در رواِیات آمده است: (الجاهلُ مُفرِط او مفرَط) جاهل يا تند مِیرود يا كُند يا فقط به ذكر و دعا و عبادت اكتفا مِیكند و جنبههاِی سياسِی و اجتماعِی اسلام را ترك مِیکند يا به عكس به عبادات و جنبههاِی معنوِی پشتِپا زده و فقط به ابعاد سياسِی و اقتصادِی و اجتماعِی اسلام مِیانديشد هر دو خطاست.[١]
٢٦. عمل بِیبصِیرت گاه بِیاجر و گاه معصِیت، رجوع شود به جلد دوم، شماره ١٥ داستان شماره: ٤٧ با عنوان: عمل به وظِیفه نه سلِیقه شخصِی، ص: ٤٢.
٢٧. نقش معلّمان دِینِی در بصِیرت افزاِیِی، رجوع شود به شماره ٢٩ در همِین جلد، بخش آداب تبلِیغ، داستان شماره ٤٤ با عنوان: تأثِیر گفتار معلّم، ص: ١٥٩.
٢٨. بصِیرت امام مجتبِی ٧ در مواجهه با نقشه معاوِیه، رجوع شود به جلد اول، شماره ١٠ داستان شماره: ٨ با عنوان: جواب منفِی به خواستگار، ص: ٣٠٣.
[١] مجموعه آثار شهِید مطهرِی. ج٢٣، ص: ٥٠٢.